De leden van Clark Engine Company zien eruit alsof ze rondstappen in de jaren 70. En zo klinken ze ook. Seven More Moons (eigen beheer) is het debuut van deze band uit Portland, Oregon. Ze zijn met zijn vieren. Daarvoor moet je goed naar de hoesfoto kijken, dan ontwaar je op de voorgrond vier silhouetten. Ze staan er dus niet echt, daar op die weg die naar Monument Valley leidt. Dat sluit dan mooi aan op de titel van het eerste nummer van het album, Yer Not Here. De zang blijft daarop trouwens ook een beetje in het midden hangen. Niettemin heel aardig gedaan, denk vooral aan Poco. Datzelfde geldt meer…

Die zwarte leren jacks en zonnebrillen zijn helemaal niet bedoeld om er gevaarlijk uit te zien. The Tender Things doen hun best om een glimlach te verbergen onder die snorren, maar komen niet verder dan een halfslachtige poging. Tender Things Is A Nasty Band (Spaceflight Records) kunnen we derhalve niet al te serieus nemen. Dat is overigens een goede zaak. Ze spelen niet opeens agressieve punk of oorverdovende hardrock, de band van Jesse Ebaugh uit Austin, Texas brengt een soort sudderende rootsrock die ze serveren met wat onderkoelde soul. Op het vorige album noemden ze dat That Texas Touch… En meer…

Op The Secret Of Being Kind (Grooveland), het derde album van de Haagse band Yellofox, word je continu een hart onder de riem gestoken. In de tien songs die het zestal ten gehore brengt, en die steevast aan de toehoorder gericht zijn, geven ze telkens weer de boodschap mee: ga door, je kunt op ons rekenen, het goede zal overwinnen. Dat is aardig en goedmoedig, en het is zeker belangrijk om in deze best moeilijke tijden moed te houden. Ook om anderen moed in te spreken en aardig te zijn voor je medemens. Maar ik word er ook een beetje recalcitrant van. Fuck it, ik hoef niet alleen meer…

Ik heb wel een zwak voor Clark Paterson en ik kan eigenlijk niet zo goed aangeven waardoor dat komt. Is het zijn stem? Of de sfeer die hij oproept in zijn nummers? De Amerikaan bracht een paar maanden geleden zijn derde album uit: Are You Lonely Like Me? (eigen beheer). Het is niet zijn beste album, maar er valt toch een hoop te genieten. Bijvoorbeeld van het grappige It’s My Liver, waarop de zanger zelf wel uitmaakt of en hoeveel hij drinkt. In de recensie van zijn vorige album gaf ik al aan dat hij ernstige medische problemen heeft gehad. Nu zingt hij in From My Hospital Bed meer…

Al ruim tien jaar vormen Amy Lou Keeler en Lisa Maria Mama’s Broke. Het Canadese duo houdt het graag klein; dit is folk voor rond het kampvuur. De twaalf liedjes op Reunion (Free Dirt Records) zijn allemaal van hun hand. Het samen met Sean Sullivan geproduceerde album klinkt volstrekt tijdloos. Zo af en toe geraken de heldere noten in een stroomversnelling, maar nergens ontstaat de indruk dat deze vrouwen trachten te imponeren met hun beheerste manier van spelen. Daarvoor klinkt het allemaal veel te down to earth. En tegelijkertijd toch ook zorgvuldig. Een vergelijking meer…

Je blijft je verbazen over het enorme aanbod aan onbekende muziek dat dankzij de streamingdiensten een weg naar je luidsprekers vindt. Wat te denken van The Tasty Kings? The Kindness Of Numbers (Stand Clear Music) blijkt al het vierde album van dit collectief rond songschrijver en gitarist Andrew Morse. De uit New York afkomstige bandleider neemt zelf de rol van begeleider aan in zijn formatie waarin Darryl Jones en Charley Drayton de uiterst professionele basis vormen. De drummer en bassist hebben hun sporen ruimschoots verdiend bij The Rolling Stones en vele andere grote namen. Maar meer…

Het portret van Richard Thompson op Hippies, Thugs and Heroes (New West Records/V2) is in ieder geval stukken beter te pruimen dan het rare artwork van Ship To Shore, waarop de folkrocker leek te zijn afgebeeld als Urbanus in de hoedanigheid van zeeman. Alleen blijft het jammer dat de naam van de artiest en albumtitel geen plaatsje hebben gekregen. Zelfs bij een bekend hoofd als dat van Thompson horen die zaken gewoon op de hoes. Goed, de muziek. Twaalf liedjes met personages die de Brit uit zijn brein liet ontsnappen. Met zestig jaar ervaring kun je heel goed vertrouwen dat je kunt bouwen op je meer…

In de tien liedjes op Afterlight (Tapete Records) flirt Oisean Burnett meer dan eens met de dood, vooral omdat het aardse voornamelijk onzekerheid met zich meebrengt. Hij verliet Glasgow om in Londen een band te beginnen. Dat werd Starter Car. Het zal na die beginzin geen verbazing wekken dat Sparklehorse van invloed is geweest op de muziek van Burnett en zijn geestelijke toestand. Op Safety Net noemt hij zelfs Mark Linkous, de leider van die band die op 47-jarige leeftijd zelfmoord pleegde: ’I slipped through the safety net / I never have much to give / Ah give me a reason not to die / I can’t be meer…

Dit is er een voor de liefhebbers van echte luistermuziek. Waiting for the Break of Day (eigen beheer) is het derde album van Anders Jörnesten, een Zweedse singer-songwriter uit Stockholm. Het draait vooral om een man met een akoestische gitaar. Heel sporadisch is er wat extra toetsenwerk toegevoegd, en in drie nummers krijgt hij een beetje vocale steun van Rebecca Tilles of Tristan Marie. Negen nummers in mineur, samen goed voor 32 minuten muziek: precies goed. Knap staaltje werk voor iemand die pas tijdens de pandemie, net als velen opgesloten in zijn eigen huis, voor de lol nummers meer…

Geen idee of David Miner net zo succesvol kan worden als Charley Crockett, maar met West Texas Stars (Edgewater Music Group) heeft hij mooi wel een heerlijk album afgeleverd dat fans van eerstgenoemde zal kunnen bekoren. Hij komt oorspronkelijk uit het noordwesten van de Verenigde Staten, leefde in Colorado, maar is nu helemaal thuis in Texas. Daar ging hij naartoe, geïnspireerd door mensen als Guy Clark, Waylon Jennings en Billy Joe Shaver. Met een vanzelfsprekend overkomende soepelheid integreert hij diverse stijlen tot een eigen geluid. Op opener 66 Corvair belandt hij meer…

Nadat er zonder duidelijke reden een album van Banty Holler van Spotify werd gehaald, besloot deze artiest niet om het weer beschikbaar te maken, maar nieuwe versies van zijn nummers op te nemen. Rauwer. Kale uitvoeringen. Gewoon alleen met zijn gitaar. Dat is dus Folk Music For Fuck Faces (eigen beheer). ‘I ain’t a Stetson wearing star’, laat hij weten op opener Hit This Chord. Dat hoeft hij helemaal niet te zingen, want dat kun je wel horen. Zo ongepolijst komt het niet uit de studio’s van Nashville. Banty Holler woont overigens gewoon in Den Haag, maar is geboren in Chicago. ‘I wanna be meer…

Het album Tangle Of Souls uit 2020 kwam alhier niet verder dan de fase van aantekeningen. Daarin worden de namen van Warren Zevon en Jackson Browne genoemd om de singer-songwriter waar het hier over gaat, de in Canada neergestreken Amerikaan Scott Cook, een beetje te plaatsen. Vanwege overeenkomsten in zang en melodie. Verder gaat het in die aantekeningen over een klotsende banjo en high lonesome zang als in bluegrass. Kortom, mooie plaat. Komen we bij Troubadourly Yours (Groove Revival) en die is misschien nog wel fraaier. De basis nam Cook op in meer…

Al twee decennia maakt Paul Hiraga fijne gitaarpop met zijn band Downpilot. Strange Horses (Tapete Records) is het achtste album en luisterend naar de negen nummers vraag je je af: waarom is deze band niet bekender? Want fans van The Jayhawks zullen dit zeker weten te waarderen. Vooral de nummers waarop Hiraga (zang, gitaar, toetsen, bas, drums) gezelschap krijgt van andere zangers kunnen de vergelijking met die veel bekendere band goed hebben. Een van die mensen is Anne Marie Ruljancich van The Walkabouts, een band waarmee Downpilot ook wel kan worden vergeleken. Hiraga komt meer…

De musicus Alex Pianovich uit New Orleans zocht een artiestennaam die goed zou passen bij de liedjes die hij samen met collega’s bracht op de podia in zijn stad. Het werd Greazy Alice, een karakter uit het nummer Border Palace van Terry Allen. De verhaallijn van het conceptalbum Juarez van de Texaan past goed bij de lichtjes zwalkende sound van de barband die eerst nog vooral actief was in de Big Easy. As Time Goes By (Loose) begint met Circles een beetje als Deslondes, ook een band uit New Orleans. Green draait nogal traag rond pianospel en de stem van Pianovich, totdat bijna ongemerkt de tweede meer…

Als gitarist aan de zijde van countryartiesten als Terri Clark, George Strait, Reba McEntire en Vince Gill bracht Jefferson Ross vele jaren door in Nashville. Naast zijn bezigheden als instrumentalist schreef hij ook liedjes voor anderen. Maar sinds zijn terugkeer naar Georgia is hij vooral druk met het uitbrengen van eigen albums. Op Low Country Wedding (eigen beheer) is een veteraan aan het werk, die zich niet schaamt om duidelijk te maken dat hij nog altijd leert. Op The Travis Style verhaalt hij over zijn pogingen de manier van spelen van Merle Travis onder de knie te krijgen. Veel hoeft hij niet meer te leren over meer…

De Amerikaanse zangeres Paige Plaisance heeft op Instagram gekozen voor de naam “Groovy Paigey“. Dat dit een bijzonder goed passende bijnaam is blijkt wel uit het gebodene op haar tweede album Swampwater (Timeless Echo Recordings). Want gegrooved wordt er! Zelf omschrijft ze haar muziek als swampytonkin‘. Ik zou het countrysoul van de bovenste plank noemen. Het leven in het zuiden van de de VS, langs de oevers van de Mississippi gaat natuurlijk niet zo snel en zo zingt Plaisance ook. Haar warme stem glijdt als gesmolten boter door de songs. Maar er meer…

De bandnaam The Sons Of Rainier kwamen we nog niet eerder tegen op deze site. In die band speelt Dean Johnson (zang, elektrische gitaar) en van die artiest bespraken we al wel twee albums. In The Sons Of Rainier is hij de tweede man naast Devin Champlin (zang, gitaar). Nothing But Time (eigen beheer) is het derde album van deze uit Seattle afkomstige formatie, die verder bestaat uit Sam Gelband (drums, zang) en Charlie Meyer (staande bas, zang). Rodeo is voor deze musici geen wilde rit, maar een liedje in een rustige cadans. De ritmesectie legt een fijne basis neer voor From The Start. De staande bas brengt meer…

De vier bandleden van Dialup Ghost doen hun uiterste best om niet te klinken zoals al die andere artiesten uit Nashville. En dat lukt heel aardig op Donkey Howdy (eigen beheer), het vijfde album van de band die de countryliedjes van frontman Russ Finn (zang, gitaar) bij voorkeur transformeert tot poppunk. Grappig genoeg gaat het in die songs geregeld over de weerzin die ze voelen bij de drukte van de stad. ‘Baby, let’s move to the country’, klinkt het op Bigger Household. Daar kunnen ze tomaten en nog veel meer uit de eigen tuin eten, een prettig idee met de alsmaar stijgende prijzen in de Walmart. Het vorige album meer…

Eind jaren zestig, begin jaren zeventig; daar zou je de muziek op Sun Of Amen (Ato Records) situeren. De pas 26-jarige Alex Amen verliet op zijn 18de Texas en zocht zijn heil in Californië. Sindsdien is hij blijven zwerven. Zijn ouders namen hem vroeger tijdens vakanties mee naar Colorado. Als de Rocky Mountains in zicht kwamen, werd steevast de cassette met Greatest Hits van John Denver in de speler geduwd. Die invloed klinkt duidelijk door in de melodieën, direct al op opener Diamonds. Een tekst vol melodrama: ‘I’ve seen early mornin’s risin’ / Where the mountains shine like diamonds in the sky / Watched meer…

De titel van Talking To The Dog (Scissor Tail Records) is gebaseerd op een quote van Hank Williams, die het schrijven van een liedje ooit omschreef als “just talking to the dog”. Heel veel gelijkenis met het oeuvre van de Hillbilly Shakespeare valt er overigens niet te ontdekken in de nummers die Alex Dupree hier brengt. Maar ontzettend goed is dit album wel. Dupree komt uit Austin, maar qua stijl is hij ook niet een typische representant van de hoofdstad van Texas. Het van een geweldige melodie voorziene New Meaning lijkt meer op de countrysoul van Riley Downing. I Could’ve Been Anyone begint met een bijna meer…

De nazomer en herfst wisselen elkaar voorlopig nog een beetje af. Mooie dagen, grijze dagen. Goed moment voor Goodbye Summertime (Dandy Boy Records) van The Goods. Deze band uit Oakland, Californië slaagt er in ieder geval in om de zomer nog een beetje te verlengen. Hoe? Met sprankelende melodieën die Britse beat en folkrock verenigen. Met één woord: powerpop. Zonnige indiepop met wat jangle. Met een toefje melancholie, passend bij een songtitel als Summer’s Almost Gone. The Goods is een project van Rob Good, die alle nummers schreef, de plaat produceerde en ook bijna meer…

De mannen van The Goodbye Radio stonden in de jaren 90 al op het podium van CBGB’s in New York. Maar als Endgames wisten ze niet door te breken en trokken ze de stekker eruit. Om in 2011  weer in te pluggen. Met een nieuwe bandnaam en de plaat The Year We Didn’t Have, die nu een vervolg krijgt met In This Sleeping City (eigen beheer). Dat nieuwe album begint sterk met Twisted Time Travelers, dat alles biedt wat je van powerpop mag verwachten. De band lijkt op die opener vooral beïnvloed door het Schotse Teenage Fanclub; een ander liedje draagt de titel We Love You, Glasgow. Teenage meer…

Ook alweer zo’n heerlijke schijf van Nederlandse bodem en net als die van Barn & Belle uit Limburg. Hoewel: een aantal songs van Late Bloomer werd opgenomen in de Abbey Road Studios in Londen. Late Bloomer (eigen beheer) is het tweede album van Van Zelf, waarachter singer-songwriter Ruud Versteden schuilgaat. Ook gitarist/toetsenist Martijn Geuijen, drummer Bart van Lier en bassist Bram Korsten maken deel uit van Van Zelf. De 11 songs zijn, met dank aan medeproducer Geuijen, uiterst goed verzorgd op plaat gezet. In feite zijn het trouwens 10 nummers, want meer…