Stel je voor: een grijze havenstad aan de uiterste zuidpunt van Noorwegen, waar de wind van de Noordzee komt aanwaaien. Niet bepaald de plek waar je een band verwacht die klinkt alsof ze grootgebracht zijn op de veranda’s van Tennessee. En toch: The Violent Years uit Mandal maken al meer dan twintig jaar een vorm van americana. De band werd in 2003 opgericht door Kenneth Bringsdal (zang, diverse instrumenten) en Kjetil Sjølingstad (zang, toetsen), en is sindsdien uitgegroeid tot een eigenzinnig kwintet. Nu is er Blizzard / Sunshine (Apollon Records), hun vierde meer…

Al twee maanden voert Path Of Totality (Free Dirt Records) van The Montvales de Euro Americana Chart aan. Dit is het derde album van Sally Buice (zang, banjo) en Molly Rochelson (zang, gitaar) en het tweede waarop ze hun introspectieve folk wat trachten op te poetsen om een groter publiek te bereiken. Dat lukt dus aardig. Collega Leverink was twee jaar geleden al zeer enthousiast over Born Strangers, waarvoor producer Eli LoPinto was aangetrokken om de sound van het duo te verdiepen. LoPinto (gitaar, banjo) kweet zich ook deze keer van die taak en daarvoor riep hij de hulp in van meer meer…

Ze kunnen wel zeggen dat ze de sound van Gram Parsons als uitgangspunt hebben genomen, maar Cosmic American Music (Comal Records) van The Tabasco Birds klinkt toch echt heel anders. Het kleurrijke gezelschap uit het noorden van Texas komt veel levendiger over. De samenzang van de acht leden sterke band, van wie er zes nog studeren, is ronduit uitgelaten op een nummer als In Heaven We’ll Be Eating Enchiladas. Een songtitel als Calling Sunshine spreekt in dit verband ook boekdelen. De experimentele folk van het gezelschap gaat alle kanten uit. Het nummer Time And Life Again heeft de meer…

A Little Imperfect (eigen beheer), dat is in deze contreien eerder een aanbeveling dan een puntje van kritiek. Bij country van het alternatieve soort, en daar scharen we gemakshalve ook folk onder, dragen wat butsen eigenlijk alleen maar bij aan de overtuigingskracht. Alsof het zo moest zijn staat er boven het A4tje met informatie over dit album Mathhew Ryan. Of zou die spelfout bewust zijn aangebracht? Dan is het team rond deze singer-songwriter uit New Jersey die Matthew Ryan heet  gehaaider dan je zou verwachten. Wat trouwens te denken van een songtitel als Fan Mail Blues? Blijkt te gaan over meer…

Uit Göteborg komt een van de meest indrukwekkende debuutalbums van het jaar. Local Terrain, het duo van singer-songwriter Johannes Vidén en trompettist Max Lindahl, brengt op hun ongetitelde album (Ella Ruth Institutet) negen songs over echtscheiding, desillusie en de midlifecrisis — en doet dat met een charme en oprechtheid die je direct raakt. Het concept is even eenvoudig als effectief: waar een doorsnee americana-band een gitaarsolo inzet, kiest Local Terrain voor een trompet. Het geeft de muziek een unieke stem, melancholisch en warm tegelijk, die perfect past bij meer…

Aan songschrijvers geen gebrek bij The Deslondes. Toch bestaat Don’t Let It Die: Vol. 1 (New West Records) geheel uit covers. De band die vernoemd is naar de straat in New Orleans waar het ooit allemaal begon, bestaat uit liefhebbers van de stiel. De groepsleden die inmiddels over heel de Verenigde Staten zijn uitgewaaierd houden de eigen vaardigheden scherp door goed te luisteren naar oude voorbeelden en nieuwe artiesten. En ze hebben er plezier in om elkaar daar op te wijzen en vervolgens daar in de studio ook iets mee te doen. Ook om die nieuwe namen een beetje te pushen bij een groter publiek en meer…

Twee jaar geleden ging het op deze site al over India Ramey in een aflevering van de rubriek over albumhoezen die toen gewijd was aan echte cowgirls die zelf voor de franje en opgestikte versierselen zorgen. Het ging niet alleen over de hoes van Baptized By The Blaze, maar ook over de geweldige muziek die elke honky tonk in vuur en vlam zet. De voormalige officier van justitie speelt op het in Los Angeles opgenomen Villain Era (Copaco Records/Blue Élan Records) de schurk, die geen blad voor de mond neemt. Ze is onderweg om haar scheiding te regelen nadat ze opnieuw wordt genegeerd door haar man, die zijn meer…

‘Walking on down the road / In the east side of Montana / My boots are dusty / But my mind is finally clean’, zingt Kiki Cavazos op Little Old Dusty Road. Na het ordenen van haar gedachten zijn er echter nog volop omstandigheden uit heden en verleden waarover ze liedjes kan schrijven om haar hart te luchten. Dat heeft ze dus ook gedaan op Goodbye Blues (Jalopy Records). Cavazos komt uit de Amerikaanse staat Montana, maar zwierf door Mexico en de Verenigde Staten, waarvan ze verslag doet op Hobo Song. Ze reisde in een Grey Ghost Train en pende onderweg een liedje over verloren zielen. Daar kan ze meer…

Anana Kaye werkte samen met David Olney op diens laatste album Whispers And Sighs (zie recensie). Haar partner Irakli Gabriel was daarop ook present en vanzelfsprekend is hij er ook bij op dit Are You There? (Meridian/ECR Music Group). Dit is een album voor een publiek dat niet louter luistert naar americana. Kaye en Gabriel komen oorspronkelijk uit Georgië; ze groeiden dus op in de Sovjet-Unie. De oorlog in Oekraïne bewerkstelligde dat ze qua thematiek bij hun eigen verleden uitkwamen. Het gaat over het verwerken van het trauma veroorzaakt door repressie en meer…

Whistlin’ Past The Graveyard (Riverlark Music) van Andy Cohen, Eleanor Ellis en William Lee Ellis is een album als een cultuurhistorische les in 21 delen. Dat zijn dus heel veel nummers. Naast traditionals en werk van grootheden uit het verleden als Gene Autry, Blind Blake, Charley Patton doet het trio ook South Nashville Blues van Steve Earle en songs die Andy Cohen en William Lee Ellis zelf schreven. Die laatste schreef bijvoorbeeld Memphis Minnie And Me, waarin oude blues dus ook centraal staat. Het nummer wordt gezongen door Eleanor Ellis. De drie wisselen elkaar overigens af als meer…

Jaren geleden schreef ik eens dat je de weg naar de hel kan plaveien met albums van zangeressen die Amerikaanse folkrock maakten. Tegenwoordig kan je daarnaast een parallelweg aanleggen met albums van “nieuwe” zangeressen die traditionele country maken. De Canadese Bobby Dove is er daar een van. Hoewel, Dove is nonbinair, dus “zangeres” klopt niet. Maar de stem van Dove klinkt wel vrouwelijk. De nieuwste worp, Fortune Teller, geproduceerd door Aaron Goldstein, is tradcountry to the core, zoals men dan zegt. Zo verrassend als Hopeless Romantic uit 2021 is deze plaat meer…

Tekstueel en qua stem valt Sam Bergquist ergens te situeren tussen Malcolm Holcombe en Loudon Wainwright III. De singer-songwriter heeft op alle tien nummers van Devils & Doves (eigen beheer) een vaste groep begeleiders om zich heen verzameld. De countryfolk van de uit Boston, Massachusetts, afkomstige artiest is daardoor van begin tot eind krachtig en uiterst onderhoudend. De aanpak van Envy Blues had van Holcombe kunnen zijn. Met zijn soms snerpende en veelal knarsende manier van zingen bezit hij evenwel voldoende eigenheid om zijn eigen plekje op te eisen tussen de meer…

Er zijn bands die stil staan en bands die bewegen. De Zuid-Zweedse vijfkoppige groep Wildie behoort duidelijk tot de tweede categorie – al klinkt hun muziek op Still in Motion (eigen beheer), hun vijfde studioalbum, soms even alsof de tijd zijn adem inhoudt. De band rondom zanger/toetsenist en songwriter Anders Thorén laat in 10 nummers alternatieve country en folkrock horen zoals we die het liefst hebben: geïnspireerd, zorgvuldig en bij tijd en wijle licht experimenteel. Thorén begon Wildie ooit als zelfstandig project, maar op dit Still in Motion is echt een band aan het werk. Gitarist Rasmus Svensson is meer…

Na de intieme sfeer van Deeper Well keert Kacey Musgraves terug naar haar roots met Middle of Nowhere (Lost Highway), een countrypop-album dat klinkt als een hete zomeravond ergens in Texas. De steelgitaren zijn terug, de cowboyhoeden zitten weer op, en de laarsjes laten sporen na op de dansvloer. Maar volledig thuiskomen doet ze nog niet. De drijvende kracht achter de sound zijn de vaste producenten Daniel Tashian en Ian Fitchuk, die al sinds Golden Hour Musgraves’ muzikale kompassen zijn. Hun productie is onberispelijk gepolijst: warm, glanzend en toegankelijk. Precies dáár meer…

Vanaf 7 mei is Daniel Young weer in Nederland voor een tournee. De singer-songwriter, gitarist en geluidstechnicus neemt M. Horton Smith (steelgitaar, elektrische gitaar en piano) mee. Dat is goed nieuws, want Smith speelt een niet onbelangrijke rol op het nieuwe album Another Golden Hour (eigen beheer). Vooral als steelgitarist. Een instrument waarop trouwens ook Dylan Schorer (tevens elektrische gitaar) actief is op deze plaat. Het avondlicht waarop de ondergaande zon ons ook op dit moment weer dagelijks trakteert is leidend geweest tijdens de opnamen. In die gouden gloed laafden de meer…

Een stampende song in de stijl van Waylon Jennings en Johnny Cash was de eerste kennismaking met Luke Grimes. Het op het eerste gehoor best aardige liedje High Rise Jeans kwam langs op Spotify. Luke Grimes? Die naam klonk bekend, maar het lukte niet direct om te bedenken om wie het ging. Even zoeken en jawel, een bekende naam inderdaad. Maar niet van de muziek. Grimes speelt Kayce Dutton in de tv-serie Yellowstone. En thans heeft hij de hoofdrol in spin-off Marshals. Maar hij is dus ook actief als countryzanger. Red Bird (UMG Recordings) is zijn tweede album, dat na zijn titelloze debuut voor meer…

Laten we er niet omheen draaien: we hebben allemaal behoefte aan betere tijden. Of Better Times (eigen beheer) die kan bewerkstelligen, dat is zeer de vraag. Maar met dit album van Matthew Payne kun je pijn, onbehagen en wanhoop wel degelijk verlichten. Bij een eerste draaibeurt kom je daar al achter. In een vrij kale setting weet de Texaan namelijk onmiddellijk te overtuigen. Om hem dan maar direct met Townes Van Zandt te vergelijken is misschien onzin, maar luisterend naar een nummer als Kid ben je daartoe wel geneigd. Vooral door de melodie en het gitaarspel. De tien liedjes kwamen meer…

De Britse singer-songwriter Joe Martin nam Alone In Valentine (North Star Records) op in Nashville, Tennessee. Cal Campbell (drums, percussie, zang) en Cornelius Webb (bas) produceerden het album vol vloeiende rootspop, een missie die de zonen van respectievelijk Glen en Jimmy wel is toevertrouwd. Behalve eenzaam zijn in het Texaanse plaatsje Valentine deed Martin ook Paris Texas aan. Vanzelfsprekend begint dat met gitaarspel in de stijl van Ry Cooder. Liedjes schrijven kun je wel aan deze Brit overlaten; met souplesse gooit hij er Another Sad Song uit, terwijl hij laat weten dat meer…