De bandnaam The Sons Of Rainier kwamen we nog niet eerder tegen op deze site. In die band speelt Dean Johnson (zang, elektrische gitaar) en van die artiest bespraken we al wel twee albums. In The Sons Of Rainier is hij de tweede man naast Devin Champlin (zang, gitaar). Nothing But Time (eigen beheer) is het derde album van deze uit Seattle afkomstige formatie, die verder bestaat uit Sam Gelband (drums, zang) en Charlie Meyer (staande bas, zang). Rodeo is voor deze musici geen wilde rit, maar een liedje in een rustige cadans. De ritmesectie legt een fijne basis neer voor From The Start. De staande bas brengt meer…

De vier bandleden van Dialup Ghost doen hun uiterste best om niet te klinken zoals al die andere artiesten uit Nashville. En dat lukt heel aardig op Donkey Howdy (eigen beheer), het vijfde album van de band die de countryliedjes van frontman Russ Finn (zang, gitaar) bij voorkeur transformeert tot poppunk. Grappig genoeg gaat het in die songs geregeld over de weerzin die ze voelen bij de drukte van de stad. ‘Baby, let’s move to the country’, klinkt het op Bigger Household. Daar kunnen ze tomaten en nog veel meer uit de eigen tuin eten, een prettig idee met de alsmaar stijgende prijzen in de Walmart. Het vorige album meer…

Eind jaren zestig, begin jaren zeventig; daar zou je de muziek op Sun Of Amen (Ato Records) situeren. De pas 26-jarige Alex Amen verliet op zijn 18de Texas en zocht zijn heil in Californië. Sindsdien is hij blijven zwerven. Zijn ouders namen hem vroeger tijdens vakanties mee naar Colorado. Als de Rocky Mountains in zicht kwamen, werd steevast de cassette met Greatest Hits van John Denver in de speler geduwd. Die invloed klinkt duidelijk door in de melodieën, direct al op opener Diamonds. Een tekst vol melodrama: ‘I’ve seen early mornin’s risin’ / Where the mountains shine like diamonds in the sky / Watched meer…

De titel van Talking To The Dog (Scissor Tail Records) is gebaseerd op een quote van Hank Williams, die het schrijven van een liedje ooit omschreef als “just talking to the dog”. Heel veel gelijkenis met het oeuvre van de Hillbilly Shakespeare valt er overigens niet te ontdekken in de nummers die Alex Dupree hier brengt. Maar ontzettend goed is dit album wel. Dupree komt uit Austin, maar qua stijl is hij ook niet een typische representant van de hoofdstad van Texas. Het van een geweldige melodie voorziene New Meaning lijkt meer op de countrysoul van Riley Downing. I Could’ve Been Anyone begint met een bijna meer…

De nazomer en herfst wisselen elkaar voorlopig nog een beetje af. Mooie dagen, grijze dagen. Goed moment voor Goodbye Summertime (Dandy Boy Records) van The Goods. Deze band uit Oakland, Californië slaagt er in ieder geval in om de zomer nog een beetje te verlengen. Hoe? Met sprankelende melodieën die Britse beat en folkrock verenigen. Met één woord: powerpop. Zonnige indiepop met wat jangle. Met een toefje melancholie, passend bij een songtitel als Summer’s Almost Gone. The Goods is een project van Rob Good, die alle nummers schreef, de plaat produceerde en ook bijna meer…

De mannen van The Goodbye Radio stonden in de jaren 90 al op het podium van CBGB’s in New York. Maar als Endgames wisten ze niet door te breken en trokken ze de stekker eruit. Om in 2011  weer in te pluggen. Met een nieuwe bandnaam en de plaat The Year We Didn’t Have, die nu een vervolg krijgt met In This Sleeping City (eigen beheer). Dat nieuwe album begint sterk met Twisted Time Travelers, dat alles biedt wat je van powerpop mag verwachten. De band lijkt op die opener vooral beïnvloed door het Schotse Teenage Fanclub; een ander liedje draagt de titel We Love You, Glasgow. Teenage meer…

Ook alweer zo’n heerlijke schijf van Nederlandse bodem en net als die van Barn & Belle uit Limburg. Hoewel: een aantal songs van Late Bloomer werd opgenomen in de Abbey Road Studios in Londen. Late Bloomer (eigen beheer) is het tweede album van Van Zelf, waarachter singer-songwriter Ruud Versteden schuilgaat. Ook gitarist/toetsenist Martijn Geuijen, drummer Bart van Lier en bassist Bram Korsten maken deel uit van Van Zelf. De 11 songs zijn, met dank aan medeproducer Geuijen, uiterst goed verzorgd op plaat gezet. In feite zijn het trouwens 10 nummers, want meer…

Margo Cilkers debuutalbum Pohorylle werd hier in november 2021 terecht onthaald als een collectie ‘steengoede songs’. Opvolger Valley Of Heart’s Delight (2023) ontsnapte aan onze aandacht, zo gaat dat soms. Nu is er Little White Cross (Fossil Records), een plaat die volledig voldoet aan de vijf jaar geleden gewekte verwachtingen. ‘You could definitely call it a concept record, if that concept is that I got really sad and went to Texas,’ zegt Margo er zelf over in de persinformatie. Ze vertelt er niet bij wélk onheil haar vanuit Oregon helemaal naar de andere kant meer…

De Amerikaan Jeff Plankenhorn woont tegenwoordig in de Canadese provincie British Columbia. De singer-songwriter en gitarist, vooral bekend om zijn spel op slidegitaar, heeft zijn artiestennaam ingekort tot J. Plank. Onlangs nam hij in Nederland met The Southern Aces van Jack Hustinx een nog te verschijnen nieuw album op. Dat is iets om naar uit te kijken, maar er is meer. In mei verscheen namelijk een album waarop hij samenwerkt met Gabriel Rhodes, die voor de gelegenheid als G. Rhodes op hoes staat van Slow & Steady (eigen beheer). De tien nummers werden meer…

In een vorige recensie van een album van David Kraai schreven we dat deze Amerikaan het liefst Gram Parsons zou zijn. Op zijn nieuwe album, Back To When (Fine Country Folk Recordings), komt hij heel dicht bij die wens, al was het maar omdat hij hier speelt met pianist Earl Ball, drummer Jon Corneal en pedalsteelgitarist Jay Dee Maness. Die speelden namelijk alle drie mee op Safe At Home van The International Submarine Band (Gloeiende Plaat), zoals bekend de eerste echte band van Parsons. Van dat album covert Kraai Blue Eyes. Bovendien speelt hij op de gitaar die Parsons gebruikte bij de opnames van dat meer…

Als je de namen Veerman, Tuip, Schilder, Karregat en Steur tegenkomt, dan weet je dat je met Volendamse muziek te maken hebt. Ze staan op het binnenhoesje van Carouser (eigen beheer) van Niels Buijs (ook Volendammer). Wie vreest dat dit dan een palingsound-album is, kan opgelucht ademhalen. Carouser biedt melodieuze americana/heartlandrock van hoog niveau. Echt heel goed. Vergelijkingen met de sound van Jason Isbell en Ryan Adams dringen zich nu en dan zelfs op.
Buijs liet zich voor het album inspireren door het meer…

Aan de indierock van The Mountain Goats hebben we nog niet eerder aandacht besteed. Maar ik vond in Pages, het tekstverwerkingsprogramma van Apple dat ik gebruik om mijn stukjes te tikken, wel de aantekeningen voor het in 2020 verschenen album Getting Into Knives. Tot een bespreking kwam het echter niet, zoiets gebeurt nu eenmaal zo af en toe. Days (Thirty Tigers) is het 24ste album van de band uit Durham, North Carolina, die al dertig jaar actief is. Een hele speciale reden om juist nu in te stappen is er eerlijk gezegd niet. Want zijn er lezers van deze site die zitten te meer…

Vier keer waardeerden we de pure pop van The Grand Undoing met vier sterren. Het vijfde album blijft steken op drie sterren. In vorige recensies ging het steevast over een omgevallen platenkast, omdat de bepalende kracht Seth Goodman overal inspiratie vandaan leek te halen. Dat zal nog wel zo zijn, alleen herkennen we op Songs For The Sleeping (Secret Candy Rock Records) minder duidelijk de invloeden. Bij zijn stem denken we nog altijd aan Scott Walker en David Bowie en de popliefhebber uit Boston is nog altijd schatplichtig aan Joe Jackson, maar de liedjes zijn deze keer toch net iets minder scherp. Goodman speelt meer…

In country en soul gaat het vaak over hartzeer na een verbroken relatie. Op Getting There (Yep Roc Records) laat Eli Paperboy Reed zijn licht schijnen over een misschien nog wel moeilijker onderwerp: hoe hou je een relatie in stand als de opwinding van de eerste periode wat getemperd is. De met zijn vrouw en twee kinderen in Brooklyn neergestreken artiest spreekt uit ervaring. En wat blijkt? Daar kun je met evenveel soul over zingen. Blijkbaar hoeft het helemaal niet zo moeilijk te zijn om de liefde te laten overwinnen. Bij Reed druipt die van de noten. De soulzanger levert hier zijn zoveelste meer…

Garrison Starr groeide op in een fundamentalistisch christelijk gezin. Dat zal vast niet makkelijk zijn geweest voor iemand die een seksuele voorkeur heeft die niet paste bij het wereldbeeld van haar familie. Het heeft haar veel schade berokkend. Op haar vorige album The Girl I Used To Be zingt ze daar al over. Ook de nieuwe plaat, The Gospel Truth (Redtown Music), staat in het teken van afrekenen en jezelf weer opbouwen. Dat levert een schitterend werk op. Ja, inderdaad gospel. Heel doorvoelde en uitbundige gospel, maar niet op een christelijke manier. Starr zingt hoe ze opgenomen werd door meer…

Vanuit Limburg ontvingen we het album Safe Travels van Barn & Belle (Tub Thumper Records/Coast 2 Coast). Achter Barn & Belle schuilt het duo Lea Lomans en Jesse Deledda. In 2022 wonnen ze de Dutch Blues Challenge, waardoor ze in 2023 de Nederlandse inzending waren voor de International Blues Challenge in Memphis. Van echte blues is op dit album eigenlijk niet veel te bespeuren. Safe Travels bevat vooral nummers met wortels in uiteenlopende rootsstijlen: western swing, bluegrass, ragtime en country, af en toe met een scheutje rock. Dat mengsel levert een heel meer…

Rodney Crowell produceerde het nieuwe album van Sam Baker. De titel Survivor (RC1 Records/Truly Handmade Records) is natuurlijk oud nieuws, want het verhaal over de terreuraanslag op de trein in Peru die hij ternauwernood overleefde is al vaak verteld. Nog meer oud nieuws: acht van de negen nummers op Survivor zijn nieuwe versies van liedjes op Mercy, Pretty World, Cotton en Say Grace. Weliswaar zijn het licht afwijkende uitvoeringen, toch luidt het verdict dat de Texaan een nogal overbodig werkstuk heeft afgeleverd. Een cover van Song Of The Shrimp dat Elvis Presley in 1962 opnam is daarbij een nogal meer…

Sommige artiesten worden praktisch nooit besproken en er luistert geen hond naar hun albums. En als ze mooie platen maken, is dat doodzonde. Daarom zijn wij er. The Dark American Night van Dillon Vanders is er zo eentje die echt gehoord moet worden. Vanders is een Californiër van Nederlandse afkomst (echte naam: Vanderschuit) en dit is zijn tweede soloalbum. Daarop negen zelfgeschreven songs en een cover van Randy Weeks’ Can’t Let Go (eerder ook gecoverd door Lucinda Williams). Het is niet dat die songs nu zo wereldschokkend zijn, maar het is bij elkaar wel een heel goede meer…

‘At once both strangely familiar and endearingly offbeat’ zegt Bandcamp over de muziek van This Is Lorelei. Inderdaad, lastig om hun album The Singer In My Band (Matador Records) nauwkeurig te identificeren. Die ‘singer’ en die ‘my’ zijn Nate Amos, een beetje bekend als hoofdman van de indieband Water From Your Eyes, maar ook wel weer bekend genoeg voor twee keer een zo goed als uitverkochte Paradiso-Tolhuistuin in februari 2027. Amos doet het zo’n beetje allemaal in z’n eentje: schrijven, zingen, spelen, produceren en vele, vele kilometers maken door de Verenigde Staten en meer…

In oktober treedt Dallas Burrow op bij Ramblin Roots (en elders). Hoog tijd om eens opnieuw kennis met hem te maken, en dat kan met deze recensie van Modern Day Vagabond (Forty Below Records), zijn vijfde volwaardige album (liveplaten niet meegerekend). Allereerst: Dallas Burrow heeft een erg fijne stem voor dit genre. Mannelijk, met een heel klein beetje heesheid. Verder kan de man nummers schrijven; dat is wel duidelijk op dit door Mike McClure en Adam Odor geproduceerde album. Dat constateerden we overigens ook al in 2019 bij de bespreking van Southern Wind. meer…

In november treedt Angela Autumn op bij TakeRoot (en elders in het voorprogramma van Fink). Hoog tijd om eens nader kennis te maken, en dat kan met deze recensie van Believer (Gar Hole Records), haar tweede volwaardige album. Autumn groeide op in de Appalachians, in het westelijke deel van Pennsylvania. Haar bijnaam is “The Rose of Appalachia”. Ze speelt zelf gitaar en banjo. Een belangrijke rol is verder weggelegd voor Isaiah Beard, die diverse instrumenten bespeelt — waaronder lapsteel en fiddle — en het album produceerde. Autumn vertrekt vanuit meer…

Ian Noe maakt het countryrockliefhebbers makkelijk: Canyon Falls Trailer Band (Thirty Tigers)is een album dat zij vast kunnen noteren op de jaarlijst van 2026. Alleen de plaats daarop moet dan nog bepaald worden, maar ik kan me voorstellen dat menigeen ‘m op 1 gaat zetten.
Het is, op vinyl, een dubbelalbum, maar het past wel op een enkele cd: 16 nummers in iets minder dan een uur. Een conceptalbum ook, over een fictieve band (zie ook de hoes) die één optreden gaat geven om het te maken in Nashville. De nummers kunnen gezien worden als songs om indruk te maken op meer…

Heel enthousiast waren we drie jaar geleden over Red Eye Radio van Jack Browning. De jonge Engelsman maakte daarmee een verpletterend debuut, dat er ook voor zorgde dat hij hier in Nederland geregeld kon optreden, o.a. op TakeRoot en Ramblin’ Roots. De verwachtingen waren dan ook hooggespannen toen Browning bekendmaakte dat de opvolger eraan zat te komen. En Painted Skies (Too Fine Records) stelt niet teleur! Wederom een prachtige plaat die de vergelijking met Red Eye Radio met gemak doorstaat. Geproduceerd door Dan Lucas en opgenomen in diens Joplin House Studio in meer…

Sound Signal Serenades (Thirty Tigers) is het twaalfde album van Son Volt. De songs werden eerst verspreid onder de leden van de fanclub, daarna werd het album op lp gezet ter gelegenheid van Record Store Day. Nu wordt het album ook algemeen verkrijgbaar gemaakt. Geen idee wat nu het idee achter deze ingewikkelde strategie is geweest. De songs doen wel een beetje denken aan het vroegere werk van de band, hoewel er geen song van het niveau van Tear Stained Eye of Windfall op staat. Wat echter altijd een pré is, is de prachtige stem van Jay Farrar; voor mij een van de mooiste meer…

Op zijn vorige twee albums leek Lucas Lawson vocaal nog wat ongebreideld, waardoor zijn liedjes niet helemaal tot hun recht kwamen. Op Cold And The Feeling (eigen beheer) heeft hij zijn stem volledig onder controle, een beetje op de manier van James Taylor en Jackson Browne, van wier jongere versies hij uiterlijk best wat wegheeft. Hoewel zelf multi-instrumentalist (gitaar, mandoline, fiddle, banjo, bass, dobro, drums, piano) is Lawson in zijn werk nogal gefocust op samenwerking en verbondenheid. Dat geldt zowel voor zijn muziek (op Spotify worden bij elke track alle begeleiders meer…