Lone Piñon is een opwindende folkband (of orquesta típica) uit het noorden van New Mexico, opgericht in 2014 met als doel het in leven houden van de muziek die sinds mensenheugenis in de betreffende contreien werd gespeeld, maar de laatste tijd steeds meer in het nauw begint te raken. Hot Carne Seca (Jalopy Records) is hun zesde album. De meest recente vier zijn te vinden op Spotify, maar wie liever volhardt in fysieke verschijningsvormen wordt beloond met prachtig gestileerd artwork, inclusief een boekje van tien pagina’s met liner notes. Lone Piñon bestaat uit vier meer…

We blijven nog even in Zweden, maar op bekend terrein want Thomas Jonsson is bij altcountry.nl geen onbekende. Onder de naam Thomas Denver Jonsson was hij hier jarenlang een favoriet, en met zijn alter ego I’m Kingfisher zet hij die lijn onverminderd voort. Give Up Together (Fading Trails Recordings) is zijn zesde album onder die naam en verschijnt drie jaar na Glue, dat met zijn jazzy, losse aanpak een wat ander geluid had dan wat Jonsson normaal laat horen. Dit keer kiest hij voor iets zwaarders. De songs zijn gebouwd rond rustige drums, akoestische en elektrische gitaren en rijke strijkers, die meer…

Wie Mika Häkki kent als de man achter de loeiende fuzz-bas van doom-zwaargewicht Monolord, wrijft bij dit album misschien even in zijn ogen (eigenlijk: oren). Onder zijn eigen naam, samen met begeleidingsband Dark Yonder — Dan Andreasson (drums), Krister Selander (bas) en Martin Olsson (gitaar) — levert de Fins-Zweedse muzikant geen gram metal af, maar een titelloze plaat (Ella Ruth Institutet) vol donkere americana die gestaag afdrijft richting psychedelica.
Wat meteen opvalt is de gitaar. Waar Häkki’s in zijn stoner-verleden bekendstaat om z’n dikke, zware bastonen, is meer…

Breakfield (Rounder Records) is de naam van een band die tot nu toe Boy Named Banjo heette. De naamsverandering hangt samen met het feit dat er een nieuwe weg is ingeslagen: minder roots, meer countryrock. ‘Breakfield’ verwijst naar een weg die dwars door een wild natuurgebied in Tennessee loopt. De twee belangrijkste bandleden Barton Davies en William Reames brachten daar als student hun zomervakanties door en associëren de naam Breakfield sindsdien met plezier en vrij ruige vrijheid. Precies wat het titelloze album uitstraalt. We horen nog steeds banjo’s en fiddles, maar ze worden veel meer…

In 2021 was Charlie Marie de zangeres uit Rhode Island die klassieke country serveerde zoals oma het bedoelde: Patsy Cline, pedal steel, en een scherp gevoel voor de timing van een goeie clou. Vijf jaar later is er een hoop gebeurd. Het succes van Ramble On (zie recensie) bracht precies de aandacht waar ze niet op zat te wachten, en daarna stortte haar leven in: relatie kapot, een breuk met haar gitarist, een oma die corona kreeg en nooit meer de oude werd, en uiteindelijk het overlijden van haar vader. Marie deed wat mensen in zo’n situatie soms doen: ze propte haar spullen in een Toyota Yaris en ging rijden. Geen plan, geen einddatum, gewoon Amerika. Signs meer…

Tony Rice (overleden in 2020) zelf vond Tony Rice (geremasterd en opnieuw uitgebracht door Craft Recordings), zijn derde soloalbum na zijn vertrek uit J.D. Crowe’s superband New South, verschrikkelijk. Hij kon er, volgens zijn biograaf Tim Stafford, gewoon niet naar luisteren, net zoals James Taylor moest kotsen toen in een restaurant Sweet Baby James werd gedraaid. Niettemin wordt Tony Rice, oorspronkelijk uitgebracht in 1977, als een absoluut meesterwerk beschouwd. (Hetzelfde geldt uiteraard voor Sweet Baby James). Het album is een mijlpaal in de stroming die wel progressieve bluegrass meer…

Cat Clyde heeft een bijzondere stem die je niet snel vergeet. Direct en rauw waar nodig, dan weer intiem en bijna fluisterend — en altijd met die eigenaardig tijdloze klank. Op haar vierde album Mud Blood Bone staat die stem in dienst van haar meest gelaagde en persoonlijke werk tot nu toe. De Canadese singer-songwriter uit Ontario put voor dit album uit haar inheemse Métis-afkomst en een diep ontzag voor de natuur. De songs schreef ze onderweg: in een oude trailer op een boerderij, op een boot in Engeland, vanuit een jetlag-droom ergens in transit. Die nomadische onrust hoor je, maar meer…

Chuck Melchin is sinds zijn dagen met The Bean Pickers Union met evenveel enthousiasme doorgegaan als The Bluest Sky. Birdland (eigen beheer) is alweer het vierde album van de band uit de noordoostelijke Amerikaanse regio New England. Melchin en zijn maten spelen ouderwetse alt-country zoals het in de jaren 90 opkwam. Isabella is een slepende song met fijn gitaarwerk dat het midden houdt tussen iets van Philip Donnelly en Rich Hopkins. Het is met vijf minuten het langste nummer van dit album. De zang van Melchin is ietwat hees en niet al te krachtig en dat past eigenlijk perfect bij het genre. Het van meer…

Sturgill Simpson doet al jaren alsof hij de regels niet kent — of ze tenminste niet van toepassing acht op zichzelf. Hij kondigde aan dat hij nooit meer als Sturgill Simpson zou optreden, bedacht het alter ego Johnny Blue Skies, en besloot vervolgens dat Mutiny After Midnight uitsluitend op vinyl, cd en cassette zou verschijnen. Geen streaming. Waarna hij het album twee weken voor de officiële releasedatum eigenhandig op YouTube zette, met de mededeling: “Ooops… might’ve just posted the whole fuk’n album on YouTube…. for the real ones.”
De inhoud van het album liegt er ook meer…

Je hebt bofkonten die de geniale genen van alle kanten aangewaaid krijgen. Neem Mathieu van der Poel. Of Teddy Thompson, voortgesproten uit folkrockiconen Richard en Linda. Teddy’s voortijdige erfenis is een stem waarmee hij alle kanten op kan en elk soort rockpopaltcountryrootsballad te lijf weet te gaan. Luister maar naar Never Be The Same (Royal Potato Family), Thompson’s eerste album met nieuw werk sinds 2020 en zijn elfde in totaal. De hoesfoto zegt alles: pin je niet vast op één stijl, ga niets uit de weg. ‘Everything is temporary. Evolve or perish!’ maant hij meer…

Op Bandcamp omschrijft The Wilson Springs Hotel zichzelf als ‘hotrod bluegrass, vintage country and a new style of indie folk rock’. Vroeger noemden we dat gewoon alt-country… De band uit Virginia is hier op deze site dus op zijn plaats. En The Day The Bloodroot Bloomed (eigen beheer) zou vast meer reuring veroorzaken als er niet zo ontzettend veel nieuwe muziek zou verschijnen. Dit is het derde album van het gezelschap rond songschrijver/zanger Jacob Ritter. Hij speelt ook gitaar (meestal akoestisch, maar soms ook elektrisch) en op het rockende Broken Doors is hij ook verantwoordelijk voor meer…

Optreden op Glastonbury was een hoogtepunt voor de Canadese folkband The Fugitives. Het beste wat ze kon overkomen, zo zingen ze op Glastonbury. Het is het tweede nummer op The Fugitives (Rhea Records), het titelloze achtste album van de band. De vorige albums werden in Canada allemaal genomineerd voor een Juno of Canadian Folk Music Award en deze nieuwe zal ook wel weer meedingen naar die onderscheidingen. De vierstemmige zang van Adrian Glynn, Brendan McLeod, Carly Frey en Christopher Suen biedt volop variatie en dat wordt nog eens versterkt door het instrumentarium van meer…

De naam GALVEZTON is tegelijk artiestennaam en geloofsbelijdenis. Achter het project schuilt de Texaanse singer-songwriter Robert Kuhn, en de naam verwijst naar zijn thuisstad Galveston aan de Golf van Mexico. Die plek met zijn surfcultuur trok Kuhn ooit uit een diepe depressie. Het drukt ook een onmiskenbaar stempel op dit tweede album, dat zelfs zijn titel ontleent aan een verlaten stripclub aldaar — een detail dat meteen de sfeer zet: melancholiek, een tikje louche. Ocean Cabaret(La Izquierda Records) is een overwegend ingetogen plaat. Kuhn werkt grotendeels solo — schrijven, opnemen, produceren. De songs ademen meer…

Een band die zichzelf One-Eyed Mule noemt, kan eigenlijk alleen maar alt-country maken. Toch ligt het net even anders. De Denen zijn al twintig jaar bezig, en op hun zevende album klinkt dat door. Het vorig jaar al verschenen Lovesongs & New Routes (Sorte Plader) is een verzorgde plaat waarop de band haar mix van folkrock en alt-country aanvult met indierock-invloeden — een richting die het geluid wat opener en toegankelijker maakt, maar het ook wat van zijn ruwe kant ontneemt. De tien nummers zitten goed in elkaar, en op zijn best is de band echt overtuigend. Waiting for the River to Flow meer…

Ooit besprak ik hier, in het hoekje powerpop, al eens een album van The Vapour Trails, een band die bestaat uit de Schotse vader en zoon Kevin en Scott Robertson. Pa Robertson brengt ook onder eigen naam muziek uit. En nu ligt er het titelloze debuut van Robertson, dat gemaakt is door vader en zoon Robertson met de Amerikaanse drummer/toetsenist/producer Nick Bertling uit West Lafayette (Indiana, VS). Tussen de albums van de diverse samenstellingen waarin vader en/of zoon optreden zijn slechts nuanceverschillen op te merken. Op het hier besproken album gaat meer…

Los Cenzontles (‘de spotvogels’) staat voor een Californische folkband en tegelijk voor een muziekacademie en cultureel centrum, gericht op het in stand houden en promoten van de traditionele Mexicaanse muziek. De groep is in 1994 opgericht door Eugene Rodriquez, heeft inmiddels zo’n dertig albums gemaakt en in de loop van de jaren samengewerkt met grote namen als David Hidalgo, Linda Ronstadt, Los Lobos, Ry Cooder, Taj Mahal, Jackson Browne, The Chieftains en Flaco Jimenez. Op Adios Ke Aloha – Waves Of The Same Sea (eigen beheer) komen we onder anderen David meer…

Voor de derde keer reisden The Snarlin’ Yarns van Ogden, Utah, naar Water Valley in Mississippi om daar tien nummers op te nemen in de Dial Back Studio. Op The Remedy (eigen beheer) weten ze wanorde eerlijk gezegd heel gestructureerd in te kapselen, zodat ze gewoon een feestje kunnen vieren. Van echte chaos is dan ook geen sprake. Is ook niet het doel. De ongepolijste klanken zijn er om te dansen, springen en zingen. Zulks is namelijk heel simpelweg de remedie om onbehagen op afstand te houden. En dat alles totdat je er bij neervalt. The Edge klinkt als oude blues van het onaangepaste soort. Muziek voor meer…

Als voormalig psychotherapeut heb je natuurlijk wel wat onderwerpen om liedjes over te schrijven. En Happiness & Misery (eigen beheer) is dan een albumtitel die de lading wel zal dekken. Dat de singer-songwriter Kenny Shore uit North Carolina over de ups en downs van het leven zingt, is ook al niet verrassend, want eigenlijk gaat het daar altijd over. Lees het niet als kritiek, deze opmerkingen, want met de soepele rootsrock met een soulrandje is weinig mis. Shore (zang, akoestische gitaar, mondharmonica) heeft een goede stem (met een licht kraakje) om de liedjes te voorzien van meer…

Jarrod Walker (je kunt de link aanklikken, maar ook net zo goed niet – wat een verschillen zie je toch in de manier waarop artiesten zich op het internet presenteren) is al jarenlang mandolinespeler in dienst van Billy Strings en daarnaast begeleider van onder anderen Claire Lynch en Missy Rainey. Nighthawk (eigen beheer) is zijn eerste eigen album. Uiteraard is de traditionele bluegrass het uitgangspunt, zoals meteen in het openingsnummer Miles On My Shoes, met het virtuoze tempo dat we ook kennen van Billy Strings zelf. Maar al gauw zoekt Walker het ook verderop. In Leaving Canaan’s meer…

In 2013 schreven we in de recensie van Seeds And Stems dat Bill Kirchen al 45 jaar de wereld rondreisde op dieselbilly. Het is nu dertien jaar later en dat betekent dus dat hij inmiddels al 58 jaar de podia in vuur en vlam zet met zijn Honky-Tonk Hellfire. Op de Highway To Heaven heeft hij heel wat collega’s verloren, dus misschien is het helemaal niet zo gek dat het titelnummer van Cat Out Of The Bag (The Last Music Company) juist een loflied op het leven is. Het album is opgedragen aan Austin De Lone. Kirchen schreef meerdere liedjes met De Lone met wie hij door de jaren heen vaak samenwerkte en die meer…

Ik ben ooit, toen ik het Green Man Festival bezocht, redelijk teut geraakt in Abergavenny, het stadje in Wales vlakbij waar dit festival georganiseerd wordt. Abergavenny is ook een van de bekendste hits van Marty Wilde (vader van Kim). Hij zingt hierin over de ‘paradise people’ in wier gezelschap hij verkeert. Voor Charley Cruz was dat de inspiratie voor de naam van zijn nieuwe band. De uit Dordrecht afkomstige Cruz was in het begin van dit millennium actief met The Lost Souls, maar die band ging in 2017 ter ziele. De doorstart die Cruz samen met drummer en accordeonist Ronald Croes maakt — zijn jongere broer — is meer…

Een lichtelijk fantastisch debuut is dit Lead You Home (Big Loud Records/Mercury Records) van de jonge Texaan Coleman Jennings. Fluitend opent hij het album met Ride On. Dan is ook direct duidelijk dat het hier gaat om country & western, een genreaanduiding die we niet heel vaak gebruiken. Met dat fluiten als in een western positioneert hij zich duidelijk naast mensen als Colter Wall en Andy Hedges, over wiens laatste album The Westerner we hier ook al zeer enthousiast waren. Op dat openingsnummer worden heerlijke nootjes van de snaren van een akoestische gitaar losgelaten. Op het prachtige Flyin’ is het meer…

Nick Dittmeier & the Sawdusters is een trio uit Indiana, dat heel veel optreedt. “On tour forever” zeggen ze zelf. Zo ook nu, want je kunt ze deze dagen nog in onze contreien zien. Ongetwijfeld zullen ze daar ook nummers van hun gloednieuwe album Apparition ten gehore brengen. De plaat begint met het 36 seconden lange Reckless, een lekker stukje cowpunk naar de mensen toe dat naadloos overgaat in het rootsrockende Revenge. Track nummer drie heet All Downhill From Here. Dat moeten we zeker niet letterlijk nemen want het daaropvolgende Scratching At Your Back Door is het hoogtepunt van het meer…

Hij is nog tamelijk jong, maar Vincent Neil Emerson kijkt regelmatig terug op Blue Stars (La Honda Records) en niet alleen op Livin’ In The Past. Toch laat hij weten dat hij niet in het verleden wil blijven hangen, omdat het leven een kwestie is van beleven. Zijn eigen bestaan biedt voldoende aanknopingspunten voor liedjes die ertoe doen. Van kust naar kust reizen over The Great Highway leert je veel over het leven. Op het titelnummer vertoeft hij in Louisiana en voelt hij zich trouwens opnieuw een vermoeide, oude man. De dobro helpt de vermoeienissen van zich af te schudden. Op Dark Horse gaat hij in op zijn meer…

Ja, weer een! Weer een album uit Scandinavië dat de moeite waard is. Ik kan mei 2026 daarom wel uitroepen tot scandicana-maand, want er zit ook nog meer aan te komen. Maar eerst Ole Kirkeng. Kirkeng is een Noor die countrymuziek maakt, en hij weet dat maar al te goed. Dat zelfbewustzijn is precies wat het in de studio van de Zweedse Amanda Bergman opgenomen Cowboy Lie Detector Machine (Die With My Boots On records) zo bijzonder maakt. In plaats van te doen alsof hij van de prairie komt, maakt hij er een thema van. In Foreign Country Singer Blues somt hij met komische meer…

Controle houden over je eigen leven, dat is de uitdaging in deze wereld waarin je 24/7 nieuwsfeiten en opinies gepresenteerd krijgt. Aldus Spencer Thomas op Cynical Vision (Strolling Bones Records), een album waarop hij de wegwerpmaatschappij kritisch belicht. ‘Gotta make a product, turn it into waste’, zingt hij op opener This Is Your Life Now. Hoe zit het met de beschaving als elk moment zo vol is van mogelijkheden dat je eigenlijk al bij voorbaat beseft dat je onmogelijk alles uit het leven kunt halen? Zodat je je een gevangene voelt van al het meer…