Het in augustus vorig jaar verschenen Never Gonna Leave You (eigen beheer) van Hollerhead is zo’n album dat nauwelijks is opgemerkt. Dat is jammer, want de band uit Kentucky heeft voldoende te bieden voor liefhebbers van enigszins slepende alt-country. Er komt heel veel puike rootsmuziek uit die staat, dus is het de vraag of dat nou een voordeel of een nadeel is om aandacht te genereren. ‘They left me here on a cold lonely ground’, klinkt het op opener Glass In The Sky. Waar dat aan ligt? Geen idee. Niet aan de muziek in ieder geval. Bandleider Jeremy Marshall (zang, gitaar) schrijft liedjes die beklijven. Op Hurt People noemt hij zichzelf een ‘mean man’, maar lieden die dat zelf vaststellen tonen zich doorgaans toch ook van hun gevoelige kant. ‘Why do we do the things we do’, zingt hij. En: ‘Why did I do those things to you’. Marshall vormt Hollerhead met Della Marie (zang), Derek Terry (gitaar), Tim Green (bas, zang) en Trae Rudd (drums). Ze begeven zich naar The Riverbank ‘to wash my soul’. Op River Town duwt Marshall tegen de melodie. Op enkele nummers komt er ook nog een piano of orgel aan te pas. Helemaal niet zulke beroerde lui, de bandleden van Hollerhead, zo blijkt op I Know God. Een slidegitaar reikt naar steeds grotere hoogten. Het album eindigt met het titelnummer dat te zien en horen is op de video hieronder.
Vandaag werd bekend dat Lynn Blakey gisteren in Chapel Hill, North Carolina, is overleden.
Het nieuwe album van de inmiddels in Nashville gevestigde 
Austin, Texas (2008)
Een cowgirl toont een bord spaghetti op de cover van Guitars, Outlaws And Unforgettable Tales (eigen beheer) van 
Josh Smith is zanger en songschrijver van 
De zesde positie op mijn jaarlijstje werd vorig jaar ingenomen door Blue Horse Opera (eigen beheer) van de Canadees 
Catch You On The Other Side van 
De folklegendes 
Manhattan, New York (1998)
Van de band 
Dit is niet het derde album van 
Het gaat hier op deze site veel te weinig over alt-country uit Australië. Terwijl daar toch buitengewoon puike albums worden volgespeeld. Zoals dit Service Station Chicken (Stanley Records) van 
Tijd is een raar iets. Tien minuten k
Wait For The Night (eigen beheer) van 
‘De zoete stem van weerstand’ staat onder de naam van 
Countrymuziek is een veilige haven voor 
In april 2024 waren we bijzonder te spreken over 
Je kunt rustig stellen dat het leven van 
‘I’d rather be an outlaw than in with the law / All this authority worship is the strangest thing I ever saw / And their holy-roller hypocrisy / Out here polluting all the free air I breathe / None of them folks ever showed me empathy.’ Op het nummer Outlaw Country maakt 
Al is Big Ben Atkins als tamelijk marginaal te beschouwen, in 1971 brengt hij wel een voortreffelijke plaat uit. Patchouli komt uit op Enterprise Records, een sublabel van Stax Records. Je kunt dan verwachten dat Patchouli zich beweegt tussen soul en country; tussen als het ware Otis Redding en The Band, of bijvoorbeeld Bobby Charles. En dat klopt dan ook.
In 2019 begonnen we onze 
West Texas, dat is waar mijn muzikale helden Joe Ely, Butch Hancock, Jimmie Dale Gilmore, Terry Allen en Cary Swinney vandaan komen. Singer-songwriters die diepere lagen aanboren in een landschap dat zo plat is als een dubbeltje. Dat is niet alleen knap, de liedjes die ze uit de grond trekken zijn ronduit begeesterend. Zulks is de mannen van 
Mooi dat we dit jaar een top 15 hebben gekregen waarin waarschijnlijk geen albums staan die met kunstmatige intelligentie gemaakt zijn. Maar het is misschien wel het laatste jaar. De met AI gemaakte muziek rukt immers in een enorm tempo op. Je had natuurlijk in Nederland al dat belachelijke nummer over azc’s dat een hoge positie bereikte in de hitlijsten, maar ook in de countrymuziek is het al zover. Vorig jaar bereikte Walk My Walk van Breaking Rust de toppositie in de Billboard Country Digital Song Sales chart.
