Iets heel anders dan maar eens. Van The Shirt Tuckers uit Nashville, Tennessee. Die draaien de klok bijna een eeuw terug op Introducing … The Shirt Tuckers (eigen beheer). Hartstikke retro dus, kijk ook maar naar die hoes, want ook qua artwork gaan ze ver terug in de tijd. Want ja, bij retro is de verpakking bijna net zo belangrijk. ‘Stuff that swings, rocks, and rolls’, staat op de Instagram-pagina van de band. Daarin zijn ze trouwens heel modern, want steeds vaker hebben artiesten geen website, maar wel een pagina op Instagram. Afijn, er valt best te genieten van de negen nummers (24 minuten) van meer…

Als alternatieve countryband in New Jersey hoef je je niet al te druk te maken, want concurrentie heb je er nauwelijks. Dus kunnen de lieden die Old Lady vormen lekker doen wat ze zelf bevalt. ‘I don’t make any money, but I have a good time’, klinkt het op Good Money, Good Time, te vinden op Tears Around Last Call (Nudie Records). De vier mannen en één vrouw houden van wrakke country met een beetje rockabilly en blues. Charlie’s Concrete Truck gaat qua sfeer Into The Purple Valley van Ry Cooder. Op Swamp Blood Bird brengen ze een bezoekje aan een begraafplaats, de donkere rockabilly gaat hier meer…

Kenny Feidler groeide op in de straten van Baltimore, maar daar in die stad aan de oostkust in de staat Maryland droomde hij als jochie al van een leven als cowboy. Dat speelde hij klaar, want hij verdiende de kost als rondreizende rodeocowboy. Hij woont nu op de prairie in South Dakota en is met The Western Tragedy (eigen beheer) toe aan zijn zevende album. Met Choking On The Wire begint de plaat als slepende alt-country met door de kracht van de rauwe zang en de gitaren ook wat streepjes grunge. Het boek Blood Meridian van Cormac McCarthy inspireerde hem tot donkere muziek, waarin God niet bestaat en meer…

Mike Hollon vluchtte tijdens de pandemie naar Irving Park (eigen beheer) in Lincoln, Nebraska, om er in alle rust te werken aan liedjes. Op 1000 Days heeft hij het over verloren tijd na een langeafstandsrelatie die uiteindelijk niet bleek te werken. Met felle stukjes ritmisch gitaarspel. De drums van Dan Metzner, die samen met Hollon het album produceerde, maken ook Go tot een opzwepend werkje. Op Fool No More rekent hij af met zijn leugenachtige ex. Het instrumentale Casablanca brengt sfeervolle, mediterraans gitaarklanken. Ook afsluiter Blue Mountain Spring is een instrumental met fris gitaarspel met meer…

Alt-country is het niet, toch biedt Jesse Lovelock & The Velvet Voices (eigen beheer) wel degelijk een alternatief voor hedendaagse commerciële country uit Nashville. Hij doet dat met de Nashville sound van de jaren 60. Countrypolitan noemden ze dat destijds. Chet Atkins was als gitarist en producer een van de grote namen van het genre, waarbij fiddle en steelgitaar in de ban werden gedaan. Alles moest suikerzoet klinken om zoveel mogelijk platen te verkopen. Het was een vorm van popmuziek voor keurige gezinnen die woonden in nette huizen met een groen gazon omzoomd door een wit hek. Eigenlijk meer…

Fans van Charley Crockett opgelet, want deze Muchacho Sanchez komt op When I Get This Way (Alacran Records) heel erg in de buurt van diens sound. Dat is niet zo gek, want Billy Horton produceerde dit album en die taak vervult hij ook regelmatig voor Crockett. Maar meer nog ligt het natuurlijk aan de voordracht van Sanchez, die na lang zwerven een onderkomen heeft gevonden in Austin, Texas. De artiest die zich in het verleden ietwat geneerde voor zijn Latijns-Amerikaanse roots, heeft die nu omarmd. Opener First Mind komt met enkele Mexicaanse kreten. For Better Or Worse is een sterk staaltje border meer…

Op Broadcast To The Surf Ballroom (Electric Chololand Records) doet Joshua Josué nummers van Ritchie Valens en Buddy Holly, die samen met The Big Bopper omkwamen bij een vliegongeluk op 3 februari 1959. De avond tevoren hadden ze een concert gegeven in The Surf Ballroom in Clear Lake, Iowa. J.P. Richardson, oftewel The Big Bopper, was nog maar 28, Holly was met zijn 22 jaar nog jonger en Valens werd slechts 17 jaar oud. Van Holly en Valens verschenen na hun dood nummers die ze nog niet af hadden gerond, het waren demo’s die daarna werden aangevuld. Die versies tracht meer…

High Road Reverie (Neon Moon records) is het debuutalbum van Pony Gold en Pony Gold is de nom de plume van de Canadese Theresa Anne Bromley. Het is een persoonlijke plaat met 11 zelfgeschreven nummers van de in het noorden van British Columbia opgegroeide zangeres/gitariste. Mooie nummers, beetje in de stijl van Kathleen Edwards en Tift Merritt, over onder meer verslaving en de rotte dingen die daar het gevolg van waren (Bromley laat de drank inmiddels al 4 jaar staan), volharding en liefde. En hoe het is om een vader in de gevangenis te hebben (From A Jail In Washington). Het meer…

Akoestische bluegrass en folk, gemixt met elektrische americana en country, de invloed van de Rocky Mountains in combinatie met de traditie van de Appalachians, dat alles tezamen resulterend in een unieke, grensoverschrijdende vorm van Amerikaanse rootsmuziek: zo ongeveer beschrijft Clay Street Unit de muziek op hun debuutplaat Sin & Squalor (Leo33). Van alles wat dus, al klinkt dat te veel als ‘bij elkaar geraapt zootje’, wat totaal geen recht zou doen aan dit krachtige album – daarvoor zit het te hecht in elkaar, met als belangrijkste bindmiddel de prettige, overtuigende meer…

De eerste twee albums van The Far West uit 2011 en 2014 kwamen tot stand in een American Legion Hall, een ruimte voor veteranen van het Amerikaanse leger, en een garage waar een van de bandleden werkte. Voor het derde album had de band uit Los Angeles de beschikking over professionele opnameapparatuur, maar normaal was de situatie nog altijd niet. Everything We Thought We Wanted (Blackbird Record Label) werd opgenomen in een school waar audio engineers worden opgeleid. Daar werkte een ander bandlid als docent. Zo rond middernacht liet hij de andere leden van The Far West binnen meer…

Na negen jaar verschenen er vorige zomer eindelijk weer nieuwe liedjes van Ian Fitzgerald en zoals gebruikelijk komen die weer met een bijna overdadige hoeveelheid woorden. Ook op Uselysses (eigen beheer) houdt de singer-songwriter uit Boston, Massachusetts, zich niet aan de structuur van refreinen met coupletten. De liedjes trekken voorbij als een goederentrein; een gelijkmatige cadans, niet te snel. Maar de vracht is bijzonder genoeg om de aandacht vast te houden, ook al vraag je je wel af wat er nu precies vervoerd wordt. Zijn teksten zijn niet zo makkelijk te doorgronden; meezingers meer…

Met zijn liedjes kan Simon Flory zich heel aardig meten met zijn collega’s in Texas, waar hij zelf ook al een tijdje woont. Zijn sound als singer-songwriter wijkt wel enigszins af; zijn afkomst uit de Appalachen ligt namelijk aan de basis van Man Of Visions (eigen beheer). Flory groeide op in Indiana – zijn ouders verlieten kort voor zijn geboorte Virginia – en verhuisde naar Chicago waar hij een baan aannam bij Old Town School of Folk Music terwijl hij tegelijk een countryband begon en als duo zich richtte op old-time, waarna hij in Arkansas zich verder bekwaamde in bluegrass en gospel. Voor zijn eerste meer…

Wie het nieuwe album van Lucinda Williams, World’s Gone Wrong (Thirty Tigers), wil beluisteren op Spotify, komt bedrogen uit. Williams heeft haar album om haar moverende redenen, zoals ze dat dan zeggen, niet op Spotify beschikbaar gemaakt, maar wel op alle andere streamingdiensten en natuurlijk op cd en lp uitgebracht. Hoe dan ook, World’s Gone Wrong is het beluisteren waard. Williams geeft haar mening over de stand van zaken in de wereld in tien songs, waarvan er één een cover is. De originele songs schreef ze meestal samen met echtgenoot en producer Tom Overby en meestergitarist meer…

Cordovas, best lang geleden dat we het hier over die band hebben gehad. In 2017 bespraken we het opnieuw uitgebrachte debuut uit 2012. Nu ligt Back To Life (Yep Roc) in de winkels. Niet dat Cordovas het leven had gelaten tussen 2017 en nu; er werden in de tussentijd drie andere albums uitgebracht: That Santa Fe Channel (2018), Destiny Hotel (2020) en The Rose Of Aces (2023), maar die kwamen op een of andere manier nooit tot een recensie hier.
Toch maar even het geheugen opfrissen: Cordovas is de band rondom Joe Firstman (gitaar, toetsen, zang) en meer…

Al een jaar of tien zijn Tyler Ramsey en Carl Broemel goede vrienden en treden zo ze nu en dan samen op. Eindelijk hebben ze nu ook samen een plaat gemaakt. Celestun (Tone Tree Music/Duo Quest Records) is bescheiden in omvang: negen liedjes, in totaal net iets meer dan een half uur. Maar dat is meer dan genoeg om vast te stellen dat we hier met twee onmiskenbare vakmensen te maken hebben. Gitarist, liedjesschrijver en zanger Tyler Ramsey begon als lid van Band Of Horses maar is al jaren voor zichzelf bezig. Carl Broemel kennen we als gitarist en saxofonist van My Morning Jacket. meer…

De nummer 9 van mijn jaarlijstje: Clear Blue River (Telephone Explosion Records) van een band die zich Hobby noemt. Misschien hadden deze vijf Canadezen nog wel hoger moeten eindigen, maar het album verscheen pas in november en had op het moment van het opmaken van die lijst nog niet voldoende draaibeurten gekregen. Inmiddels wel. En elke keer zorgt deze plaat voor een geluksgevoel. Want hier wordt ouderwetse countryrock gebracht, maar daarbij ontstaat geen moment de indruk dat hier getracht wordt om oude tijden te laten herleven. De samenzang is heerlijk; nergens gladjes. De studioplaat meer…

Gus en Phin Johnson zijn 18 en 20 jaar oud en Geneva (Cloverdale Records) is het tweede album van de broers, die als aanvoerders van de band Low Gap werken aan een grote doorbraak. Zelf hebben ze het trouwens over een debuut, dat kan als je de zeven nummers (33 minuten) van de eerste worp beschouwt als een een ep. Hoe dan ook, met de single Mockingbird uit 2021 hadden ze al veel succes. De roots van de band liggen in de Appalachen; ze groeiden op in het zuiden van Ohio en het oosten van Kentucky. Appalachian Ohio is een krachtige opener die direct wel duidelijk maakt dat deze broers vooral als meer…

Van Forrest VanTuyl bespraken we hier al eerder een album, alleen opereerde hij toen onder de naam An American Forrest en was hij nog parttime pakjesbezorger te paard. Inmiddels is VanTuyl met levensgezellin Margo Cilker gaan samenwonen op een ranch in de staat Washington. Veel van de songs op Old Trails (Fossil Records/Proper Music) zijn geïnspireerd door het ranchleven en en zijn vroegere eenzame reizen door de onherbergzame delen van het noordwesten van de VS. VanTuyl werd in zijn jonge dagen ook beïnvloed door muzikant en rodeoster Chris LeDoux (vader van de hier ook meer…

Het in augustus vorig jaar verschenen Never Gonna Leave You (eigen beheer) van Hollerhead is zo’n album dat nauwelijks is opgemerkt. Dat is jammer, want de band uit Kentucky heeft voldoende te bieden voor liefhebbers van enigszins slepende alt-country. Er komt heel veel puike rootsmuziek uit die staat, dus is het de vraag of dat nou een voordeel of een nadeel is om aandacht te genereren. ‘They left me here on a cold lonely ground’, klinkt het op opener Glass In The Sky. Waar dat aan ligt? Geen idee. Niet aan de muziek in ieder geval. Bandleider Jeremy Marshall (zang, meer…

Het nieuwe album van de inmiddels in Nashville gevestigde Courtney Marie Andrews heet Valentine (Loose Future Records). Niet omdat Andrews momenteel zo verliefd is, maar omdat het album een pleidooi vormt voor de liefde in bredere zin. Het pad ernaartoe gaat immers niet altijd over rozen. Valentine bezingt niet alleen de romantische liefde, maar ook het verlangen naar verbondenheid, naar een Best Friend. Voor de opnames werkte Andrews met een kleine, hechte ploeg: multi-instrumentalist Jerry Bernardt (met wie ze onlangs ook optrad tijdens TakeRoot) en meer…

David Huckfelt (misschien nog bekend van The Pines) koos als titel van zijn nieuwe album: I Was Born, But… (Don Giovanni Records). Hij wil hiermee zeggen dat we niet primair als individu op de wereld komen, maar als onderdeel van een groter geheel van medemensen, gedeelde ervaringen en collectieve tradities. Als persoon behoort hij tot een activistische traditie van kunstenaars die zich druk maken om zaken als klimaatverandering, milieu en het lot van de oorspronkelijke bewoners van Amerika. In dat verband kan gewezen worden op het feit dat Huckfelts liedjes te horen meer…