Sound Signal Serenades (Thirty Tigers) is het twaalfde album van Son Volt. De songs werden eerst verspreid onder de leden van de fanclub, daarna werd het album op lp gezet ter gelegenheid van Record Store Day. Nu wordt het album ook algemeen verkrijgbaar gemaakt. Geen idee wat nu het idee achter deze ingewikkelde strategie is geweest. De songs doen wel een beetje denken aan het vroegere werk van de band, hoewel er geen song van het niveau van Tear Stained Eye of Windfall op staat. Wat echter altijd een pré is, is de prachtige stem van Jay Farrar; voor mij een van de mooiste meer…

Op zijn vorige twee albums leek Lucas Lawson vocaal nog wat ongebreideld, waardoor zijn liedjes niet helemaal tot hun recht kwamen. Op Cold And The Feeling (eigen beheer) heeft hij zijn stem volledig onder controle, een beetje op de manier van James Taylor en Jackson Browne, van wier jongere versies hij uiterlijk best wat wegheeft. Hoewel zelf multi-instrumentalist (gitaar, mandoline, fiddle, banjo, bass, dobro, drums, piano) is Lawson in zijn werk nogal gefocust op samenwerking en verbondenheid. Dat geldt zowel voor zijn muziek (op Spotify worden bij elke track alle begeleiders meer…

Op Buddy Millers website wordt uitgelegd waarom zijn eerste nieuwe soloalbum in vijftien jaar gewoon Buddy Miller (New West Records) heet: niet alleen bedoeld als eigennaam, maar vooral als soortnaam. Een overkoepelende aanduiding van een muzikaal compendium waarvan de kenmerkende, onderscheidende factor Buddy Miller is: “it’s exactly everything his name implies”. Dat betekent: gloedvolle, gepassioneerde rootsmuziek, vertolkt met hart en ziel en met ongeëvenaard vakmanschap. Uitwaaierend naar uiteenlopende genres, van stevige countryrock (As Long As I Have meer…

Al decennia actief, maar nog altijd staat er in de blurb op A4-tjes dat hij nog niet gearriveerd is. Dat krijg je als je altijd op de randen van de genres balanceert. Maar Michael McDermott viert de anonimiteit. ‘I’m just a nobody, nobody knows’, zingt hij op Nobody, ‘But it’s allright by me’. Het voelt als vrijheid. Het maakt je geen grote ster, maar zorgt wel voor waardering op een site als deze. Ook Flowers From The Graveyard (Pauper Sky Records) is weer een prima plaatje. De singer-songwriter uit Chicago verrast niet echt, maar hij biedt wel weer rock met de spirit van een onafhankelijke geest. Zijn meer…

In de herfst van 2025 bracht Laura Veirs heel wat uurtjes door in de studio in haar achtertuin. Daar werkte ze in haar eentje aan Temple Songs (Raven Marching Band/V2). Toch biedt het album veel meer dan alleen maar een singer-songwriter met akoestische gitaar. Veirs voegt bijvoorbeeld op elektrische gitaar lange lijnen toe aan Pulse. Dat is misschien wel het prijsnummer, niet in het minst door de toevoeging van saxofoon. Die wordt bespeeld door ‘Filthy’ Lucre, volgens de info een familielid. Aangenomen wordt dat het haar man is, de etnomusicoloog Morgan Luker, haar nieuwe liefde met wie ze vorig jaar in het meer…

“And I played in Natchez / I played in Amsterdam”, zo zingt Jeffrey Halford in Bright Lights, het openingsnummer van Used Parts (Shoeless Records). Halford en The Healers gaan altijd maar door, overal ter wereld brengen zij hun rootsrock ten gehore. Binnenkort ook weer in Nederland (zie Agenda), met dit nieuwe album in de tas. Daarop 10 songs die naadloos passen binnen het eerdere werk van de band. Blues, soul, country, rock en verschillende mengelingen daarvan. Het titelnummer rockt lekker en in het daaropvolgende Living Worthwhile trekt de pedal steel van meer…

Luke Winslow-King komt half oktober naar Nederland voor (tot nu toe) twee optredens, in Heerlen en Amen (zie Agenda). Goede reden om zijn eerder dit jaar verschenen album Coast Of Light (Bloodshot Records) hier te bespreken. Net als voorganger Flash-A-Magic werd dit nieuwe album met de Italiaanse band van Winslow-King opgenomen in de Jambona Lab Studio in Livorno. Wezenlijk verschilt dit negende album van de man uit Cadillac, Michigan, dan ook niet zoveel van zijn achtste. Het is vanuit de blues vertrekkende americana. Je kunt hooguit zeggen dat LWK nu misschien iets meer meer…

Het vijfde album van de vijf Texanen die samen The Wilder Blue vormen kreeg de titel Cinco (eigen beheer). Zane Williams en Paul Eason hebben allebei solo al aan de weg getimmerd. Bij The Wilder Blue draait het vooral om de gezamenlijkheid, waarbij Williams als zanger en songschrijver wel de boventoon voert. Vocale inbreng is er ook van Eason (leadgitaar) en de andere bandleden Lyndon Hughes (drums), Sean Rodriguez (bas) en multi-instrumentalist Andy Rogers. Sinners And Strays brengt samenzang met enkele Spaanse woorden middels een golvende melodie. De softe melodielijnen meer…

De 29-jarige Brennan Wedl is geen groentje in de muziekwereld. Ze maakte eerder een album met het surfpunktrio Daisy & the Scouts en bracht daarna ook al solomateriaal uit. De recente ongetitelde plaat is wel haar debuut voor een grote platenmaatschappij, Anti. We zeggen het maar meteen: een plaat om U tegen te zeggen. Wedl vindt met deze verzameling songs een mooie balans tussen indierock en country, zoals Katie Crutchfield (Waxahatchee) dat ook kan. Niet geheel toevallig is Crutchfield — samen met Brad Cook, eveneens van Waxahatchee — degene die dit album van Wedl produceert (en op de meer…

De Australische Amyl & The Sniffers stonden vorige maand voor de derde keer op Lowlands. Op het hoofdpodium nog wel. Al om twee uur in de middag gingen ze los. En jawel, als opener in de Alpha-tent kregen ze het voor elkaar om de eerste moshpit te veroorzaken. Daar is deze cowpunk voor gemaakt. Het leuke is dat die wilde energie ook op het album Truth Or Consequence – Live Album (Rough Trade/Konkurrent) helemaal overkomt. Frontvrouw Amy Taylor ziet er op de getekende hoes uit als de zus van Gloria uit de sitcom All In The Family en ze zingt als Texacala Jones van Tex & The meer…

‘Misschien moeten we niet te vroeg juichen’, schreef René in zijn bespreking van Welcome To The Plains, het volwaardige debuut van Wyatt Flores. Hij had gelijk, want het is nu twee jaar later en de jonge singer-songwriter uit Oklahoma heeft met Scared Of Heights (OEG Records/Island Records/UMG Recordings) een gedrocht afgeleverd. Na het snelle succes via TikTok waren er blijkbaar lieden met dollartekens in de ogen die hem wilden ‘helpen’. En zo gebeurde het dat er een team van topproducers aan de slag ging met Flores. Charlie Handsome (Drake, Kanye West), Gian Stone (Diplo, Miley Cyrus) en meer…

De pas 19-jarige countryzanger Waylon Wyatt groeide uit tot een regelrechte sensatie op TikTok met het nummer Arkansas Diamond. Op Spotify is de in 2023 verschenen song meer dan 127 miljoen keer beluisterd. Dat zegt iets over de groeiende populariteit van countrymuziek onder de jeugd. Ook in Europa is dat het geval. Wyatt staat op 16 november op het podium van de Melkweg in Amsterdam, een optreden dat al tijden is uitverkocht. Dat concert maakt deel uit van een wereldtournee ter promotie van Dustpiles (Music Soup/Darkroom Records) en voert door Amerika, Canada, Europa en meer…

Hier houd ik van. Kijk nu eens naar die hoes van Vampire Country (Playground Music Sweden) van Harriet Nauer. Op basis van die afgebeelde Colt zou je wellicht een album met stevige songs verwachten. Maar dat is niet wat de Zweedse singer-songwriter Nauer je op haar debuutalbum aanbiedt. Nee, het is folk. Folk noir. Folk die het beste genoten kan worden bij het vallen van de avond, met een glas op de bank en verder zonder afleiding. En misschien is dit ook wel de beste tijd van het jaar ervoor. Soms wordt Nauer vergeleken met Joan Baez of Joni Mitchell, en dat is op basis van haar stem meer…

De in 1977 met een titelloze plaat debuterende Amy Grant groeide in de loop der tijd uit tot de koningin van de christelijke pop. Met The Me That Remains (eigen beheer/Thirty Tigers) is ze terug na een pauze van 13 jaar. In 2013 kwam How Mercy Looks From Here uit. Een kerstalbum dat tien jaar geleden verscheen tellen we dan even niet mee. Grant kreeg een beetje genoeg van de alsmaar uitbundiger lofzangen op het geloof. Het strookte niet met haar wat kritischer blik. Het beste voorbeeld daarvan is de opener, die overigens werd geschreven door Sandy Emory Lawrence. Op The 6th Of January (Yasgur’s Farm) vraagt meer…

Twee jaar geleden waren we nogal te spreken over het titelloze, derde album van de jonge Leon Majcen. Blader nog maar even terug voor zijn biografische achtergrond en muzikale context. Vorig jaar verscheen Making A Livin’(Not A Killin’), dat destijds op de een of andere manier aan onze aandacht ontsnapt is, maar achteraf ook niet zonder meer voor vier sterren in aanmerking zou zijn gekomen; daarvoor waren er te veel liedjes die qua genre uit de toon vielen. Ook op The Leaving Kind (Cloverdale Records) waagt Majcen zich af en toe buiten de gebaande americana-paden, maar nu meer…

Bobbo Byrnes laat Nederland deze keer tijdens zijn Europese tournee links liggen. Maar geen nood, dan haal je de man gewoon in huis. Met het boek Too Many Miles – On The Road With An Unofficial Rock & Roll Goodwill Ambassador bijvoorbeeld. Of met deze met 17 nummers (66 minuten) gevulde cd Too Many Miles (eigen beheer) met zijn ‘greatest non-hits’. Met dus heel wat nummers die op eerdere albums verschenen. Zoek zijn recensies op deze site nog maar eens op en constateer dan dat hij nu voor het eerst vier sterren heeft gekregen. Want met deze verzamelaar heb je een perfecte dwarsdoorsnede van zijn werk. Wie nog nooit meer…

Het pure bluegrassalbum Bluefinger was in 2023 een mooi succes voor de Nederlandse multi-instrumentalist Bertolf Lentink, die als artiest gewoon als ‘Bertolf’ door het leven gaat. In Nashville was het hem gelukt de crème de la crème van het moderne Amerikaanse bluegrassuniversum voor zijn karretje te spannen, onder wie zelfs de onbetwiste wereldleider op de dobro, Jerry Douglas. Bluefinger, Vol. 2 (Excelsior Recordings) is het voor de hand liggende vervolg, al laat Bertolf zich deze keer begeleiden door zijn eigen band: Nathalie Schaap: contrabas, zang; Janos Koolen: mandoline, meer…

Rita Bliss komt oorspronkelijk uit Rochester, New York, maar verhuisde naar de Texaanse muziekstad Austin. Het bevalt haar daar goed valt te concluderen uit Come Along, de huppelende opener van One More Winter (eigen beheer). Op dat eerste nummer van haar tweede album straalt ze een en al optimisme uit. Texaans klinkt Bliss geen moment; ze heeft de Appalachen meegenomen naar de Lone Star State. Als singer-songwriter vormt ze een uitzondering, want ze speelt geen gitaar maar banjo. En af en toe blaast ze door een mondharmonica. De tien zelfgeschreven liedjes vallen op doordat ze meer…

Op het Stockholm Roots festival kocht ik van Colin Halliburton, voorman van The Roseline, een T-shirt met de fantastische tekst: “Jesus loves Ks. alt-country”. Net als Jezus houden wij ook van alternatieve country uit Kansas. Zeker als die zo klinkt als op het nieuwe album van The Roseline: 86 Gumption (eigen beheer). 86 wil in informele taal zeggen dat je ergens vanaf raakt. Gumption is durf, initiatief. Kortom, de titel van de plaat wil iets uitdrukken over het verlies aan zelfvertrouwen of overmoed. Misschien iets met ouder worden, met de tegenslagen die je in de loop van het leven tegenkomt. De banaliteit meer…

Bij het verschijnen van het zevende album van The Milk Carton Kids is het niet meer nodig om te beginnen over de invloed van Everly Brothers en Simon & Garfunkel. Kenneth Pattengale en Joey Ryan hebben inmiddels voldoende aangetoond dat ze een eigen geluid hebben ontwikkeld met rustige folkliedjes met een melancholieke inslag. Op Lost Cause Lover Fool (Far Cry Records/Thirty Tigers) trekken ze die lijn gewoon door. Als altijd is de (samen)zang fraai. Het is muziek in soft focus, zoals het portret op de achterkant van het cd-hoesje. Behalve zang met gitaren valt er af en toe ook te genieten van meer…

Aan een nieuw album van The Jayhawks hoef je niet veel woorden vuil te maken. Satisfaction guaranteed. Sanctuary Park (SHAM/Thirty Tigers) is gewoon weer een ijzersterke plaat. En goed nieuws voor de Gary Louris-fans, deze keer doet hij weer op alle tracks behalve één (Mr. Lincoln, Marc Perlman) de leadzang. Niks ten nadele van de andere bandleden, maar bij XOXO uit 2020 (toch ook alweer) vonden sommigen het jammer dat Louris vocaal wat minder het heft in handen had. Ook goed nieuws voor iedereen die stiekem vindt dat de albums zónder mede-oprichter Mark meer…

De teksten van John Ross zijn niet zo makkelijk te volgen. De nogal rauwe stem van de voorman van Wild Pink is een beetje begraven in de rafelige indierock en daarbovenop vertelt hij geen rechtlijnige verhalen, maar schetst hij met woorden omstandigheden waarin hij veel ruimte overlaat om zelf in te vullen. Maar dat Still Coming Down (Fire Talk) gaat over de aftakeling van de Amerikaanse maatschappij wordt toch echt wel duidelijk. In dat opzicht is hij te vergelijken met BJ Barham en diens nog steeds fantastische band American Aquarium. Net als bij die band is in de gitaarrock van Wild Pink af en toe ook meer…

“Lambchop, new shit” wordt er plotseling door een dj geroepen in het uiterst delicate openingsnummer van het nieuwe album, Punching The Clown (City Slang), van de band. Lambchop, ja, het gezelschap rondom Kurt Wagner bestaat dus nog steeds. Ik was ze al lang uit het oog verloren. Niet zonder reden, want eigenlijk kon mij na Damaged (2006) niks meer echt bekoren. Naar aanleiding van het uitkomen van dit nieuwe album heb ik nog wat later materiaal van de band beluisterd en dat is veelal autotune galore. Lelijk.
Hoe anders is echter Punching The Clown! Het idee meer…

Het vijfde album van Frank Migliorelli & The Dirt Nappers is mijn eerste kennismaking met deze band van de Amerikaanse oostkust. Abnormal Conditions (Rave On Productions) werd in twee dagen opgenomen, zodat de energie van rock-’n-roll behouden bleef. In de band van Migliorelli spelen musici die hun sporen hebben verdiend bij Duncan Sheik, Joan Osborne, Gavin DeGraw, David Johansen en Asbury Jukes. Typisch het soort rock dat we kennen van acts uit New York en New Jersey. Door zijn wat dunne, hoge stem valt vooral te denken aan Willie Nile en Little Steven. Fire Road past helemaal meer…

Anywhere Anytime (eigen beheer) van de Canadees Garett Gunderson brengt powerpop in het straatje van Moon Martin, Matt Keating, Matthew Sweet, Rembrandts, Gin Blossoms, Smithereens, Dwight Twilley. Vooral Miss Dynamite en Something So Right doen sterk denken aan de eerste naam uit dat rijtje. En dan doe je dus inderdaad Something So Right. De Canadees doet dat niet alleen, producer Stew Kirkwood (gitaren, bas, drums, toetsen) is in hoge mate verantwoordelijk voor de frisse rocksound. Niet de eerste de beste overigens, want de Canadees werkte ook samen met Justin Bieber en meer…