Cordovas, best lang geleden dat we het hier over die band hebben gehad. In 2017 bespraken we het opnieuw uitgebrachte debuut uit 2012. Nu ligt Back To Life (Yep Roc) in de winkels. Niet dat Cordovas het leven had gelaten tussen 2017 en nu; er werden in de tussentijd drie andere albums uitgebracht: That Santa Fe Channel (2018), Destiny Hotel (2020) en The Rose Of Aces (2023), maar die kwamen op een of andere manier nooit tot een recensie hier.
Toch maar even het geheugen opfrissen: Cordovas is de band rondom Joe Firstman (gitaar, toetsen, zang) en meer…

Al een jaar of tien zijn Tyler Ramsey en Carl Broemel goede vrienden en treden zo ze nu en dan samen op. Eindelijk hebben ze nu ook samen een plaat gemaakt. Celestun (Tone Tree Music/Duo Quest Records) is bescheiden in omvang: negen liedjes, in totaal net iets meer dan een half uur. Maar dat is meer dan genoeg om vast te stellen dat we hier met twee onmiskenbare vakmensen te maken hebben. Gitarist, liedjesschrijver en zanger Tyler Ramsey begon als lid van Band Of Horses maar is al jaren voor zichzelf bezig. Carl Broemel kennen we als gitarist en saxofonist van My Morning Jacket. meer…

De nummer 9 van mijn jaarlijstje: Clear Blue River (Telephone Explosion Records) van een band die zich Hobby noemt. Misschien hadden deze vijf Canadezen nog wel hoger moeten eindigen, maar het album verscheen pas in november en had op het moment van het opmaken van die lijst nog niet voldoende draaibeurten gekregen. Inmiddels wel. En elke keer zorgt deze plaat voor een geluksgevoel. Want hier wordt ouderwetse countryrock gebracht, maar daarbij ontstaat geen moment de indruk dat hier getracht wordt om oude tijden te laten herleven. De samenzang is heerlijk; nergens gladjes. De studioplaat meer…

Gus en Phin Johnson zijn 18 en 20 jaar oud en Geneva (Cloverdale Records) is het tweede album van de broers, die als aanvoerders van de band Low Gap werken aan een grote doorbraak. Zelf hebben ze het trouwens over een debuut, dat kan als je de zeven nummers (33 minuten) van de eerste worp beschouwt als een een ep. Hoe dan ook, met de single Mockingbird uit 2021 hadden ze al veel succes. De roots van de band liggen in de Appalachen; ze groeiden op in het zuiden van Ohio en het oosten van Kentucky. Appalachian Ohio is een krachtige opener die direct wel duidelijk maakt dat deze broers vooral als meer…

Van Forrest VanTuyl bespraken we hier al eerder een album, alleen opereerde hij toen onder de naam An American Forrest en was hij nog parttime pakjesbezorger te paard. Inmiddels is VanTuyl met levensgezellin Margo Cilker gaan samenwonen op een ranch in de staat Washington. Veel van de songs op Old Trails (Fossil Records/Proper Music) zijn geïnspireerd door het ranchleven en en zijn vroegere eenzame reizen door de onherbergzame delen van het noordwesten van de VS. VanTuyl werd in zijn jonge dagen ook beïnvloed door muzikant en rodeoster Chris LeDoux (vader van de hier ook meer…

Het in augustus vorig jaar verschenen Never Gonna Leave You (eigen beheer) van Hollerhead is zo’n album dat nauwelijks is opgemerkt. Dat is jammer, want de band uit Kentucky heeft voldoende te bieden voor liefhebbers van enigszins slepende alt-country. Er komt heel veel puike rootsmuziek uit die staat, dus is het de vraag of dat nou een voordeel of een nadeel is om aandacht te genereren. ‘They left me here on a cold lonely ground’, klinkt het op opener Glass In The Sky. Waar dat aan ligt? Geen idee. Niet aan de muziek in ieder geval. Bandleider Jeremy Marshall (zang, meer…

Het nieuwe album van de inmiddels in Nashville gevestigde Courtney Marie Andrews heet Valentine (Loose Future Records). Niet omdat Andrews momenteel zo verliefd is, maar omdat het album een pleidooi vormt voor de liefde in bredere zin. Het pad ernaartoe gaat immers niet altijd over rozen. Valentine bezingt niet alleen de romantische liefde, maar ook het verlangen naar verbondenheid, naar een Best Friend. Voor de opnames werkte Andrews met een kleine, hechte ploeg: multi-instrumentalist Jerry Bernardt (met wie ze onlangs ook optrad tijdens TakeRoot) en meer…

David Huckfelt (misschien nog bekend van The Pines) koos als titel van zijn nieuwe album: I Was Born, But… (Don Giovanni Records). Hij wil hiermee zeggen dat we niet primair als individu op de wereld komen, maar als onderdeel van een groter geheel van medemensen, gedeelde ervaringen en collectieve tradities. Als persoon behoort hij tot een activistische traditie van kunstenaars die zich druk maken om zaken als klimaatverandering, milieu en het lot van de oorspronkelijke bewoners van Amerika. In dat verband kan gewezen worden op het feit dat Huckfelts liedjes te horen meer…

Radio Ranch is in essentie het vehikel van Rhett Henry Baxter (zang en gitaar) en Camille Kelly (zang en bas), beiden opgegroeid in het midwesten van de Verenigde Staten. Op het tweede album Half Way Home, dat online verscheen, worden zij bijgestaan door drummer Johnny Wall. Daarmee is Radio Ranch uitgegroeid tot een trio, dat op interimbasis wordt aangevuld met toetsenist Phil Townes en Leroy Powell op pedal steel. Het album opent met Easy Rider, waarop de band direct stevig uithaalt. Overstuurde gitaren, dreunende drums en een zompige bas zorgen voor een energiek meer…

Een cowgirl toont een bord spaghetti op de cover van Guitars, Outlaws And Unforgettable Tales (eigen beheer) van Joel Thetford. Dat was niet eens nodig geweest om duidelijk te maken dat de muziek in een spaghetti-western zou passen; de hele cover ademt die sfeer. Net als op het onlangs besproken Blue Horse Opera van Rick Maddocks doet af en toe een sopraan mee. De onvergetelijke verhalen die hier worden gepresenteerd neigen minder naar opera of klassiek dan in het geval van de Canadees Maddocks. De in Texas geboren Thetford – tegenwoordig woont hij in meer…

Josh Smith is zanger en songschrijver van Handsome and The Humbles uit Knoxville, Tennessee. In 2023 verscheen van de band het album met de in al zijn eenvoud toch bijzondere albumtitel Alt-Country. Daarop ging het vooral over de dood van zijn vader en het stuklopen van zijn huwelijk. Op Draw Some Blood (Slapawitz Syndicate Recordings) is hij nog niet klaar met de verwerking van dat dubbele verlies. Maar hij wil ook verder. En wel op zijn eigen manier. Op Good Enough worden de elpees in dozen gedaan en de liefdesbrieven ook. Misschien had hij het al wel zien aankomen; hij had meer…

De zesde positie op mijn jaarlijstje werd vorig jaar ingenomen door Blue Horse Opera (eigen beheer) van de Canadees Rick Maddocks. Allesbehalve doorsnee, deze conceptplaat over de klimaatcrisis in de vorm van een soundtrack voor een denkbeeldige spaghetti-western met een speelduur van ruim een uur. Een horse opera is een oude term voor een western en in dit geval speelt die zich niet af in een woestijn, maar in een door olie vervuilde streek, waarbij Canada zuidelijk van de Verenigde Staten is gesitueerd. Zo wordt er van alles omgekeerd en overhoop gehaald in het surreële verhaal. De soundtrack is experimenteel, meer…

Catch You On The Other Side van Driveway Thriftdwellers begint net zo krachtig als Settle For Love van Joe Ely. Je kunt slechtere voorbeelden bedenken. High Top Van (eigen beheer) opent met dat nummer dat een solo van saxofoon meekrijgt. Het album werd opgenomen in Milwaukee, Wisconsin, en bevat voor het merendeel tamelijk stevige alt-country, maar er staan ook enkele nummers op die gericht lijken op een poppubliek. De dunne sound van Dance With You is bijna disco, vooral door de inbreng van producer Ian Olvera op synthesizer. Daar staan dan rockers als Ballin’ The Jack en meer…

De folklegendes Tom Paxton en John McCutcheon trekken al een tijd samen op. We kennen de eerste natuurlijk van het meesterwerkje The Last Thing On My Mind, en een loopbaan in de folkcountry die teruggaat tot de Greenwich Village folkrevival van eind jarig vijftig. John McCutcheon werd een jaar geleden op deze plek nog gehuldigd vanwege zijn fraaie album Field Of Stars. Die recensie sloten we af met ‘niets nieuws, veel moois’. Hetzelfde kunnen we zeggen over Paxton en McCutcheons recente album Together Again (Appalseed Productions). ‘Again’, want meer…

Van de band Dogwood Tales uit Virginia bespraken we hier al eens een album, Too Hard To Tell uit 2018 (recensie). Van Euphoria Again bespraken we niks eerder. Sterker nog: deze band uit Pennsylvania was ons onbekend. De mannen van Dogwood Tales kenden hen echter wel. Klaarblijkelijk goed genoeg om eens een gezamenlijk album op te nemen: Destination Heaven (Born Losers Records). Aanvankelijk was de bedoeling om een soort gedeelde plaat op te nemen waarop nummers van de twee bands elkaar zouden afwisselen, maar al gauw draaide het uit op een meer…

Dit is niet het derde album van Jim Keller dat werd geproduceerd door Mitchell Froom, zoals aangekondigd in de recensie van Daylight. End Of The World (Continental Song City) kwam tot stand in samenwerking met Adam Minkoff. Die uit New York afkomstige producer (tevens zanger, songschrijver en multi-instrumentalist) werkt anders dan Froom, die alles bij voorkeur live in de studio opneemt. Minkoff werkt juist laag voor laag. Keller (gitaar), Minkoff (bas) en Lee Falco (drums) nemen de basis op, waarna andere partijen later worden ingespeeld. Toch slagen ze er in om de twaalf nummers wel meer…

Het gaat hier op deze site veel te weinig over alt-country uit Australië. Terwijl daar toch buitengewoon puike albums worden volgespeeld. Zoals dit Service Station Chicken (Stanley Records) van Dave Favours & The Roadside Ashes. Luister naar het eerste nummer Waterfront Blues en laat je overtuigen. Een punkkoortje achter een ruige strot die laat weten dat hij het best moeilijk heeft met zichzelf. Daarna gaat het maar door; tien nummers in veertig minuten. Dinin’ Out heeft wel wat van de gruizige garagerock van Gravel en Dreaming With The Dead haalt de dagen van meer…

Wait For The Night (eigen beheer) van Eric Schmitt werd door niemand genoemd in de jaarlijstjes. Het album dat in april verscheen werd op deze site ook niet besproken. Overigens staat op de achterkant het jaartal 2024, maar de cd werd pas vorig voorjaar onder de aandacht gebracht. Het kwam er maar niet van om een recensie te schrijven, het aanbod is simpelweg te groot. Maar dan blijft er wel iets knagen, omdat de liedjes van de singer-songwriter uit Baton Rouge, Louisiana, veel te goed zijn om terzijde te worden geschoven. Omdat ik niet langer elke draaibeurt een schuldgevoel wil hebben alsnog meer…

Everybody’s Got To Learn Sometime van The Korgis verwacht je niet direct op een album van een artiest die voornamelijk dobro en lap steel speelt. De uit het noordoosten van Engeland afkomstige KB Bayley draait zijn hand echter niet om voor een bijzondere interpretatie van de hit uit 1980 die zweefde op de schrille klanken van synthesizer. De versie van Bayley staat op East Side Confessions (eigen beheer). Daar staan nog drie liedjes van anderen op. Het origineel van Love And Texaco is van Gretchen Peters en That Kind Of Lonely werd geschreven door Patty Griffin. White House Blues is een meer…

‘De zoete stem van weerstand’ staat onder de naam van Don Arbor op zijn website. Dat maakt de Amerikaan helemaal waar op Hope Is Hard To Kill (eigen beheer). Elke dag moet Arbor vechten om de hoop levend te houden, zo laat hij weten op het titelnummer. ‘I was born in the shadow of the atom bomb, I marched against the war in Vietnam / Weapons of deception killed us in Iraq, you take one step forward and ten steps back’, en daarmee maakt hij duidelijk welke positie hij inneemt in deze polariserende tijden. ‘Have you heard the glaciers crashing into the sea? / Have you seen the waters meer…

Countrymuziek is een veilige haven voor Ned LeDoux. Zijn vader Chris LeDoux bracht 36 albums uit, goed voor ruim zes miljoen verkochte exemplaren in de Verenigde Staten. Safe Haven (Powder River Records/Thirty Tigers) is het vierde album van Ned. En hij draagt My Father’s Boots met trots: ’Beaumont to Odessa, God knows wherever / They’re old but I’ll betcha can’t buy ‘em off the shelf / These stories of living, stitched in the grain / When I wear ‘em, I remember from where I once came’. LeDoux schreef de woorden niet zelf, maar de helft van de twaalf songs is wel degelijk (deels) van meer…

In april 2024 waren we bijzonder te spreken over Simple Motion van Eric Brace (gitaar, zang) en Thomm Jutz (gitaar, banjo, bouzouki, zang). Dat geldt in dezelfde mate voor hun nieuwe album Circle & Square (Red Beet Records). We hebben het over twee door de wol geverfde american folk-veteranen, die weten waar ze het over moeten hebben: alles wat de wereld van vandaag de dag grimmig, onheilspellend en onvoostelbaar maakt. Natuurgeweld, het Witte Huis, de teloorgang van de democratie en de dood van vrienden. Dat alles zo goed verteerbaar meer…

Je kunt rustig stellen dat het leven van Billy Sedlmayr, wiens album Barrios & Graveyards (Dust & Stone Records) hier wordt besproken, bepaald niet over rozen is gegaan. Het begon nog veelbelovend: als zoon van een welgestelde inwoner van Tucson speelde hij drums in The Giant Sandworms, een band met Rainer Ptacek, Dave Seger en Howe Gelb — inderdaad, de voorloper van Giant Sand. Maar daarvan maakte Sedlmayr uiteindelijk geen deel meer uit: Gelb zette hem vanwege zijn onbetrouwbaarheid als stevige drugsgebruiker uit de band. Sedlmayr trok vervolgens naar Minneapolis, waar meer…

‘I’d rather be an outlaw than in with the law / All this authority worship is the strangest thing I ever saw / And their holy-roller hypocrisy / Out here polluting all the free air I breathe / None of them folks ever showed me empathy.’ Op het nummer Outlaw Country maakt Dylan Earl duidelijk waar hij staat in de maatschappij. Te vinden op zijn voortreffelijke album Level-Headed Even Smile (Gar Hole Records). Op het nummer zingt hij alsof hij Merle Haggard is. En de band speelt als The Strangers, de begeleiders van Merle. Dat is best grappig, want Earl bekritiseert juist de zogenaamde outlaws die alles bij meer…